ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

ตารางชีวิตช่วงนี้

จันทร์-ศุกร์ 8.30-16.00 ฝึกงาน

อาทิตย์ 8.00-17.00 เรียน

เวลานอกเหนือจากนั้น

มีหนังสือหนาสามร้อยหน้าปลายๆ กับชีทหนาประมาณ 50 หน้า อีกสองชุด ส่งมาทุกอาทิตย์

แค่อ่านที่ส่งมาของแต่ละอาทิตย์ให้ทันก็แย่แล้ว

แต่ฉันยังมีหนังสือในมืออีกราวๆ 20 เล่ม ที่แต่ละเล่มหนา 300-400 หน้า ให้อ่าน

ไม่ได้ไม่มีเวลา แค่เวลาที่มีอยู่มันไม่พอ

รู้สึกเหมือนกับว่า อ่านให้ตายยังไงก็ไม่ทัน

ขนาดว่าฉันเปลี่ยนแปลงตารางหลายอย่างของชีวิตไปมากแล้วแท้

"ทำอะไรอยู่"

"อ่านหนังสืออยู่"

"ตัวปลอมนี่นา ไปเรียกตัวจริงมาคุยหน่อย"

"ตัวจริงต้องเป็นยังไง"

"ตัวจริงเขาต้อง ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเนต อัพบล็อก" 

ไม่ใช่แค่โลกอินเตอร์เนตหรอกที่ฉันหายไป

-ทั้งๆที่ฉันชอบดูบอลขนาดนั้น แต่บอลยูโรคราวนี้ ยังไม่ได้ดูแม้แต่สักนัด

-ไม่ได้ดูเป็นต่อมานานแค่ไหนแล้ว

-อีเมลนอนรออยู่เต็ม inbox

-และทั้งๆที่ฉันรักการเขียนมากแค่ไหน ยังไม่มีเวลาแม้แต่จะเขียนบทความสั้นๆ

-ฉันไม่มีเวลาที่จะละเมียดละไมกับอะไรในชีวิตอีกเลย

วันหนึ่ง ฉัคงกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับตัวเอง

เพราะเวลาไม่มีขาย

แต่ถึงเวลามีขาย ฉันควรจะซื้อมาให้ตัวเองเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกไหม 

ความสุขที่สุดของทุกวันนี้

คือการได้ซุกหน้าลงกับหมอนก่อนนอน จบวันอันเหน็ดเหนื่อยเสียที

แวะมาบ่น ก่อนที่จะกลับไปอ่านหนังสือต่อ

รักษาสุขภาพจนกว่าจขะพบกันใหม่ค่ะ