บทที่ 5/1

posted on 12 May 2008 18:18 by wormearth

ใบหน้าของผู้หญิงที่ร่วมเรียงเคียงหมอนอยู่ทุกค่ำคืนซุกลงกับแผ่นหลังของผม อ้อมกอดจากสองแขนเล็กกระชับแน่น เนื้อตัวของเธอที่สัมผัสผมนั้นสั่นเทา ผมรู้ได้ในทันใดว่าลูกแมวน้อยของผมเพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นจากฝันร้าย

“โอ๋ ไม่เป็นไรนะ” ผมเคาะตบที่แขนเธอเบาๆ อยู่หลายครั้ง

“ขอโทษนะ ปริมปลุกแทนอีกแล้วใช่ไหม” น้ำเสียงของเธอรู้สึกผิดออกปานนั้น แล้วผมจะโกรธเธอลงอย่างไรได้

“ไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมากสิ” ผมยิ้มให้เธอบางๆ พร้อมกับใช้นิ้วเขี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของเธอออก

“เดี๋ยวผมกลับหมอนให้ดีกว่า” ผมใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะบอบบางของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็พลิกกลับหมอน ก่อนจะวางศีรษะของคนที่ผมเฝ้าทะนุถนอมลงอย่างเบามือ

ตอนที่ผมยังเด็ก แม่จะกลับหมอนให้ผมทุกคืนก่อนนอน แม่บอกว่ามันจะทำให้ผมหลับฝันดี แต่ถึงอย่างนั้น ตั้งแต่เล็กจนโตผมก็ยังไม่เคยหลับฝัน ไม่ว่าจะเป็นฝันดีหรือว่าฝันร้าย หากว่าผมจะพอมีความฝันเหมือนใครคนอื่นเขาอยู่บ้าง ความฝันของผมก็เกิดขึ้นในตอนที่ลืมตาตื่นเท่านั้น

แม้ว่าจะไม่เคยหลับฝัน แต่ความทุกข์ทรมานที่ต้องตื่นจากฝันร้ายของเธอ ผมกลับสัมผัสถึงมันได้

เธอมักจะฝันร้ายซ้ำๆในยามค่ำคืน แต่เมื่อเธอไม่ยอมเล่าให้ฟัง ผมก็ไม่อาจรู้ได้ว่าใครหรือเหตุการณ์ใดที่ตามหลอกหลอนเธอในโลกที่ผมไม่รู้จักและไม่อาจก้าวเข้าไปได้

ผมนึกสงสัยไปอีกว่าภาพในความฝันของเธอจะมีสีสันหรือว่าจะเป็นเพียงภาพขาวดำ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร มันก็คงไม่อาจเปลี่ยนจากฝันร้ายให้กลายเป็นฝันดีขึ้นมาได้

ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ที่ไม่เคยมีความฝันเป็นของตัวเองเลยสักคืน

ผมลืมตาในความมืด สายตาไม่ได้มองหาสิ่งใดและไม่อาจมองเห็นอะไร นอกไปจากเพดานสีขาวมัว เราถูกห้อมล้อมไปด้วยความเงียบที่ไม่น่าอึดอัด เมื่อตื่นแล้วก็ไม่ง่ายที่จะข่มตาหลับลงอีกครั้ง

เธอกระตุกที่แขนเสื้อผมเบาๆ “เล่านิทานให้ฟังหน่อยสิ”

“ให้ผมเล่าทีไร ปริมก็บ่นว่าผมเล่าไม่ได้เรื่องทุกที”

“นะ นะ นะคะ นะ” ผมมักจะใจอ่อนกับเสียงออดอ้อนของเธออยู่เสมอ

“ก็ได้ๆ เดี๋ยวขอผมคิดก่อนนะ”

“แทนใจดีที่สุดในโลกเลย”

ผมยิ้มด้วยความเอ็นดูลูกแมวน้อยของผม ก่อนจะเริ่มต้นนิทานด้วยประโยคสุดคลาสสิก “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...”

“แล้วอะไร”

“ก็คิดอยู่เนี่ย อย่าเพิ่งเร่งสิ เดี๋ยวก็คิดไม่ออกพอดี”

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในวันที่หิมะตกหนักจนพื้นแผ่นดินเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ในห้องโถงเพดานสูงข้างเตาผิงอันอบอุ่นของวังแสนสุข เจ้าหญิงตัวน้อยได้ถือกำเนิดขึ้น พระราชาเรียกลูกสาวแสนสวยของเขาว่า “สโนบอล”

ต่อมาไม่นานพระราชินีก็เสียชีวิต หลังจากนั้นพระราชาก็พบรักใหม่กับหญิงหม้ายลูกติดถึงสองคน และเมื่อพระราชาหายสาบสูญกลางป่าลึก หญิงหม้ายคนนั้นก็แปลงร่างเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย

สโนบอลถูกสามแม่ลูกใจร้ายใช้งานราวกับทาส ทุกวันวุ่นอยู่หน้าเตาในห้องครัว และคอยปัดกวาดเช็ดถูกองฝุ่นที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดไปจากวังอันกว้างใหญ่

ยิ่งเติบโตความงามของสโนบอลก็ยิ่งเปล่งประกาย จนแม่เลี้ยงใจร้ายเริ่มขัดหูขัดตาในความงามที่มากกว่าของตัวเอง จึงสั่งให้นายพรานฆ่าเธอ แต่สโนบอลรู้ถึงแผนการอันชั่วร้ายนี้เข้า จึงวิ่งหนีไปยังป่าลึก ที่นั่นเองสโนบอลได้พบกับคนแคระทั้งแปด และพวกเขาได้ช่วยเธอเอาไว้

พอแม่เลี้ยงใจร้ายสืบรู้ก็ปลอมตัวเป็นหญิงชราเพื่อนำส้มโออาบยาพิษไปให้สโนบอล ด้วยความที่สโนบอลชอบส้มโอ เมื่อมีคนนำมาให้จึงตะครุบกินอย่างตะกละตะกราม ทว่ายาพิษที่ใช้กับส้มโอมีปฏิกิริยาที่ต่างไปจากใช้กับแอ๊บเปิ้ล ดังนั้นแทนที่สโนบอลจะตาย เธอกลับมีหางกลายเป็นนางเงือก

ชาวเงือกได้ให้การต้อนรับอันอบอุ่นกับสโนบอล เธอเริ่มมีความสุขกับชีวิตในท้องทะเล จนวันหนึ่งเธอว่ายน้ำไปใกล้เรือลำใหญ่ ที่บนเรือนั้น เธอได้พบกับชายหนุ่มที่รูปงามที่สุด และเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ

สโนบอลได้รับคำแนะนำให้ไปหาแม่หมดปลาหมึกที่จะสามารถช่วยให้เธอเป็นมนุษย์ได้ แม่มดปลาหมึกได้มอบน้ำยาวิเศษสีเขียวที่บรรจุอยู่ในขวดแก้วเจียระไนขวดเล็กให้เธอ พร้อมกับบอกเงื่อนไขว่า สโนบอลต้องถูกเจ้าชายจูบก่อนเที่ยงคืน มิเช่นนั้นแล้วเธอจะสลายกลายเป็นฟองคลื่น

สโนบอลกำลังเต้นรำกับเจ้าชายอยู่อย่างมีความสุข แล้วอยู่ๆหอยนางรมที่กินไปเมื่อเย็นก็เริ่มทำพิษ เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ขณะที่เธอกำลังปลดปล่อยความทุกข์ของเธอออกไป เสียงนาฬิกาก็ตีบอกเวลาอีกสิบห้านาทีจะเที่ยงคืน เธอจึงรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปหาเจ้าชาย และด้วยความรีบร้อน เธอจึงทำรองเท้าแก้วหลุดที่บันไดหนึ่งข้าง

ระหว่างทางที่สโนบอลวิ่งตามหาเจ้าชาย มีกบตัวหนึ่งยืนขวางไว้ มันตั้งเงื่อนไขว่าเธอต้องจูบมันก่อน มันจึงจะยอมให้เธอผ่านไป สโนบอลไม่มีทางเลือกจึงก้มลงจูบเจ้ากบ ซึ่งได้กลายเป็นเจ้าชายรูปงามเสียยิ่งไปกว่าเจ้าชายองค์แรก สโนบอลตกหลุมรักอีกครั้งและเลือกแต่งงานกับเจ้าชายกบ

แต่เนื่องจากในงานแต่งงานสโนบอลดันลืมชวนแม่มดปลาหมึก แม่หมดปลาหมึกจึงโกรธมาก และสาปให้ลูกคนแรกของเธอและเจ้าชายกบเป็นผู้หญิง และเมื่อเจ้าหญิงสัมผัสเครื่องปั่นด้ายเมื่อไหร่ เจ้าหญิงจะหลับใหลไปชั่วกาล... จบ”

เธอหัวเราะเบาๆ “นิทานอะไรของแทน โคตรจะมั่วเลย”

“ปริมคิดว่าผมเป็นใคร นี่แทนไทนะ ไม่ได้ชื่ออีสป ไม่ได้นามสกุลกริมม์ ได้แค่นี้ก็ดีนักหนาแล้ว ชอบให้ผมเล่านิทานให้ฟัง แล้วพอผมเล่าก็มาว่าผมเล่าไม่ได้เรื่อง วันหลังไม่ต้องมาขอเลย”

“โอ๋ๆ ปริมล้อเล่นนะคะ นิทานของแทนสนุกที่สุดในโลกเลย”

“ไม่ต้องเลย”

“แทน”

“หือ?”

“ขอบคุณค่ะ”

“ผมก็บอกปริมอยู่ตลอด ว่าไม่เป็นไร”

“แทน พรุ่งนี้เราไปสวนสนุกกันนะ”

“เอาสิ”

“แทน”

“ครับ”

“ปริมรักแทนนะ”

“ผมก็รักปริม” ผมจูบหน้าผากของเธอแผ่วเบา