บทที่4/2

posted on 30 Apr 2008 22:05 by wormearth

ผมนั่งอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ผมไม่คุ้นเคยเพื่อทนรับฟังประโยคสนทนาในหัวข้อที่ผมไม่สนใจ ผมจึงเลือกที่จะจมดิ่งไปกับบทเพลงแสนเศร้าที่กำลังบรรเลงอยู่

เมื่อเบนสายตาขึ้นไปบนเวที ผมเห็นนักดนตรีกับสีหน้าเรียบเฉยของพวกเขา และใบหน้าของคนที่กำลังขับร้องเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเลื่อนสายตาลงต่ำแล้วกวาดดูรอบตัว ผมเห็นหลายคนเคลื่อนไหวร่างกายเบาๆและขยับปากไปตามเสียงเพลง อีกหลายคนสนใจอยู่กับการสนทนาโดยไม่แม้แต่จะหยุดฟัง คงปล่อยให้เสียงเพลงไหวผ่านพัดไปเหมือนสายลม

หรือว่าจะมีแต่ผมคนเดียวที่รู้สึกเศร้าไปกับเสียงเพลง หรือว่าแท้ที่จริงแล้วบทเพลงนี้มันไม่ได้เศร้าอย่างที่ผมคิด แต่เป็นผมต่างหากที่เศร้า

ผู้คนคลาคล่ำเบียดเสียด จนร้านโปร่งกว้างดูเล็กแคบ ผู้คนยิ่งมากมายเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ผมตระหนักได้ถึงความโดดเดี่ยวของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น และความโดดเดี่ยวก็เหมือนกับกระแสน้ำเชี่ยวกราดที่คอยดับแสงสว่างแห่งชีวิตผมให้มอดมิด คงเหลือแต่เพียงความเหงาและความมืดหม่นเท่านั้น

ผมรู้สึกราวกับว่าตัวเองจมหายไปกับฝูงคน จมหายไปในความรู้สึกเปล่าดายของตัวเอง หายไปยังที่ไหนสักแห่งที่ไกลแสนไกลจากที่นี่ ไม่ใช่การไกลห่างจากระยะทาง หากแต่เป็นการไกลห่างทางความรู้สึก เพราะต่อให้ร่างกายทุกอณูแนบชิดและบางส่วนสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองได้อยู่ในหรืออยู่ใกล้กับหัวใจของเขาเลย แม้เพียงสักครั้ง

ลมหนาวไม่อาจพัดพาเอาความเย็นให้ผ่านผู้คนนับร้อยมาถึงผมที่นั่งอยู่มุมในสุดของร้าน เหงื่อซึมตามหน้าผากและผุดพรายไปทั่วแผ่นหลัง ทั้งที่ร่างกายร้อนอ้าวถึงขนาดนี้แต่ทำไมไออุ่นไม่เคยแผ่ซ่านไปถึงหัวใจที่แห้งแล้งและเยียบเย็นได้เลยแม้เพียงสักนิด

ที่ที่ผมอยากอยู่ในคืนข้ามปีแบบนี้ ไม่ใช่ตรงนี้ ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่กับคนพวกนี้ หากแต่เป็นที่ไหนสักแห่งบนโลกกับคนที่ผมรักจนหมดใจ แต่มันก็คงเป็นเหมือนกับความฝันอื่นๆเกี่ยวกับเขา ที่ยิ่งกว่าเลื่อนลอยและไม่มีวันเป็นจริง

“เขาจะคิดถึงผมบ้างไหม” เป็นคำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวใจและในความคิดของผมตลอดค่ำคืน แต่ผมไม่กล้าถามและไม่คิดที่จะถาม หาใช่เพราะกลัวในคำตอบ หากแต่เป็นเพราะคำตอบนั้นผมรู้ดีอยู่แก่ใจ

ลูกแมวน้อยดึงแขนให้ผมเข้าไปใกล้แล้วกระซิบคำแผ่วเบาที่ข้างหู “ขอโทษนะ แทนคงเบื่อแย่”

“คิดมากน่า ปริมอยู่กับเพื่อนให้สนุกเถอะ ผมสบายมาก” ผมยิ้มเพื่อให้เธอคลายกังวล

“ขอบคุณนะคะ แทนใจดีที่สุดในโลกเลย” มือเล็กนุ่มที่คุ้นเคยจับมือผมไว้ ก่อนที่เจ้าของมือจะกลับไปสนใจในการพูดคุยกับเพื่อนของเธอต่อ

ผมยิ้มบางๆให้กับใบหน้าด้านข้างของเธอและให้กับตัวผมเอง อย่างน้อยในคืนนี้ผมก็ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ผมบีบมือเธอเบาๆแทนคำขอบคุณ เธอหันกลับมาอีกครั้งพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างมาให้ผม ผมจึงยิ้มตอบเธอ

“คู่นั้นจะหวานกันไปถึงไหนกัน มดไต่เต็มร้านแล้วเนี่ย” น้ำเสียงยั่วล้อดังมาจากอีกฝั่งฟากของโต๊ะ

“อิจฉาเหรอจ๊ะ” ลูกแมวน้อยของผมถามเย้าเพื่อนรักของเธอ

“อื่อ อิจฉาแต่ก็มีความสุข เวลาเห็นคนรักกัน เรารู้สึกแบบนี้ทุกที”

คำตอบนั้นทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า เรื่องราวที่พบเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจะลวงหลอกสายตาคนเหมือนภาพของเธอกับผมสักกี่มากน้อยกันนะ

เสียงนับถอยหลังดังขึ้นจากทั่วทุกโต๊ะในร้าน ฉันกล่าว “Happy New Year” กับใครต่อใครไปทั่วด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงร่าเริง ทั้งที่ฉันไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับวันนี้เลยสักนิด ตั้งแต่วันที่หัวใจของฉันแตกสลาย จะกี่รอบของเข็มนาฬิกาที่หมุนวน จะกี่แผ่นของหน้าปฏิทินที่ถูกเปลี่ยน ก็ล้วนแต่ปราศไร้ซึ่งความหมาย ฉันเพียงแต่หายใจทิ้งไปวันๆ

ฉันชอบพาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางฝูงชน แม้ว่ามันไม่อาจเยียวยาความเหงาของฉันลงได้ แต่อย่างน้อยมันก็พอทำให้ฉันยังหลอกตัวเองได้ว่า ฉันไม่ได้อยู่ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ตามลำพัง

เมื่อบานประตูถูกผลักออก เพียงแค่ก้าวแรกที่ย่ำเดิน ลมหนาวก็พัดกรูเข้ามาให้หนาวสั่น ทำไมสายลมเดียวกับที่พัดให้คนอื่นเย็นสบาย สำหรับฉันมันถึงได้หนาวจนกรีดหัวใจ

ฉันกอดแขนแล้วเอาหัวอิงซบลงกับไหล่ของแทนขณะเดินไปที่รถ

“ปริมมีความสุขไหมวันนี้” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ค่ะ แล้วแทนหล่ะ”

“ผมก็มีความสุข” ฉันรู้ว่าเขาโกหก แต่จะว่าอะไรได้ในเมื่อฉันเองก็โกหกเขาเหมือนกัน

ความสุขมันเป็นอย่างไรกันนะ หน้าตาของมันพร่าเลือนเกินกว่าที่ฉันจะนึกออก บางทีฉันคงจะลืมมันไปหมดแล้ว