ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

สวัสดีเจ้าหญิงผู้อบอุ่นอ่อนโยนเหมือนแสงตะวันในยามเช้าของฉัน

ในยามที่คุณป่วยไข้

แม้แต่หุ่นยนต์ไร้สมองและความรู้สึกอย่างฉันก็ยังอยากจะทำอะไรที่พอทำให้คุณยิ้มได้บ้าง

ฉันปลูกดอกไม้ แต่มันเอาแต่เหี่ยวเฉา

ฉันวาดรูป แต่มันก็แทบจะไม่ต่างจากสีเลอะ

ฉันเขียนบทกวี แต่มันฟังดูเหมือนคำพร่ำบ่น

ถึงตอนนี้คุณเริ่มยิ้ม ยิ้มให้กับความไม่ได้เรื่องของฉัน

ฉันไม่ได้ต้องการจะเก็บเกี่ยวรอยยิ้มของคุณไว้กับตัวเอง แต่ฉันจะมอบมันให้กับคุณ

เพราะว่ามันงดงามยิ่งไปกว่าดอกไม้ดอกที่สวยที่สุดในโลก

เพราะว่ามันมีความหมายมากไปกว่าภาพวาดของจิตรกรเอก

เพราะว่ามันอ่อนหวานเกินกว่าบทกวีทุกบทมารวมกัน

โลกใบนี้งดงาม เพราะมีคุณอาศัยอยู่ในนั้น

ฉันไม่รู้หรอกว่าบนโลกกว้างใบนี้จะมีใบไม้อยู่กี่ล้านใบ

แต่จะไม่มีใบไม้ใบไหนมีความหมายกับฉันมากไปกว่า

และทุกครั้งที่ฉันเห็นใบไม้ไม่ว่าจะใบไหน ฉันจะคิดถึงคุณ

จดหมายฉบับนี้ฉันเขียนขึ้นโดยไม่รู้ว่าคุณจะได้อ่านไหม

และฉันในวันนี้ทำได้เพียงแค่ “รอ”

ป.ล. 1  ถ้าคุณไม่หายฉันจะเอาระเบิดไปวางที่โรงพยาบาล

ถ้าคุณไม่อยากเห็นฉันติดคุก ต้องหายนะคะ ต้องหายไวๆด้วย

ป.ล. 2 เพลงนี้ให้คุณค่ะ

ป.ล. 3  ขอกำลังใจให้ใบไม้ของฉันหายป่วยด้วยค่ะ

ตามไปให้กำลังใจเธอได้ที่นี่ค่ะ http://miss-bai-mai.exteen.com/20080406/entry

ป.ล. 4 เอนทรี่วันนี้จะเปิดคอมเม้นท์นะคะ เผื่อจะมีใครฝากกำลังใจให้เธอไว้ที่นี่