ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

 

 

 

 

 

ต้นไม้ต้นหนึ่งหลงรักดวงดาวดวงหนึ่งบนท้องฟ้า

วันแล้ววันเล่าที่มันเอาแต่เฝ้ามองดวงดาวดวงเดิมจากบนพื้นดิน

ปีแล้วปีเล่าที่มันค่อยๆเติบโต

มันเพียงแต่รอคอยว่า

วันใดหนอที่กิ่งก้านแม้เพียงสักกิ่งจะสูงพอที่จะเอื้อมคว้าดาว 

 

แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่  

ต้นไม้ก็ไม่เคยสูงพอดวงดาวช่างแสนไกล

มันเริ่มท้อ   เริ่มผิดหวัง   เริ่มมองไม่เห็นทาง

จนในที่สุดต้นไม้ต้องเอ่ยขอต่อดวงดาวให้ลงมาอยู่ด้วยกัน

 

ดวงดาวก็ช่างใจร้าย  

เธอปฏิเสธต้นไม้ผู้แสนดีเพราะดวงดาวมีรักให้เพียงแต่ท้องฟ้าเท่านั้น 

ต้นไม้สงสัยว่าทำไมทั้งที่ท้องฟ้าก็แสนจะเจ้าชู้

กลางวันก็มีพระอาทิตย์ กลางคืนก็มีพระจันทร์

ทั้งยังดวงดาวอย่างเธออีกไม่รู้กี่ร้อยกี่พันดวง

เพราะเหตุผลกลใดหนอ ดวงดาวจึงเลือกท้องฟ้ามากกว่าต้นไม้

 

ทั้งที่สำหรับต้นไม้แล้ว 

ดวงดาวเป็นเพียงสิ่งสำคัญหนึ่งเดียวในโลก 

ดวงดาวยิ้มพลางตอบคำถามของต้นไม้

“ฉันไม่ได้รักท้องฟ้าเพราะเขารักฉัน ฉันรักเพราะฉันรัก

เขาจะรักฉันหรือไม่มันไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันเลย

มันไม่ได้ทำให้ฉันรักเขามากขึ้นหรือน้อยลง

พระอาทิตย์ไม่ได้อยู่กับเขาตลอดเวลา

ส่วนพระจันทร์บางทีก็ทอดทิ้งเค้าในบางค่ำคืน

 อย่างน้อยในเวลาที่ไม่เหลือใครเช่นนั้น เขายังมีฉันอยู่

ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันสำคัญกับเขาแค่ไหน

ฉันรู้แต่ว่าเขาสำคัญกับฉันแค่ไหน” 

 

จริงอยู่ว่าบางทีการถูกรักอาจเป็นเรื่องที่ดี แต่บางทีแค่การได้รักก็เพียงพอแล้ว

ต้นไม้เข้าใจดวงดาว

เพราะความรู้สึกที่ดวงดาวมีต่อท้องฟ้านั้น

แทบจะไม่ต่างอะไรไปจากความรู้สึกของต้นไม้ที่มีต่อดวงดาว

นั่นคือ...รักเพื่อให้   ไม่ใช่เพื่อรับ

รักเพื่อชื่นชม   ไม่ใช่เพื่อครอบครอง

รักเพื่ออยู่เฝ้าดูความเป็นไปของอีกฝ่าย

รักเพื่อปารถนาจะให้เขามีความสุข

รักแม้ว่าเขาจะรักใครอื่น 

และรักแม้ว่าเขาจะไม่เคยรักเราเลยก็ตาม

 

 

 

 

แด่...ความรัก(ข้างเดียว)ที่เกิดขึ้นในหัวใจทุกดวง

ป.ล. แอบเอารูปเก่ามาเล่าใหม่ ^_^

 

 

 

edit @ 12 Mar 2008 02:18:19 by ฉันอาจเป็นแมวตัวที่เหงาที่สุดในโลก