ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

              ผมชอบความคิดของผู้หญิงในจดหมายเรื่องรอยสักรูปผีเสื้อกับความรัก มันก็เป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆ สวยงามแต่เจ็บปวดแล้วก็ทิ้งร่องรอยที่ลบเลือนไม่ออกเอาไว้ให้เสมอ แต่ที่ผมประหลาดใจก็คือเรื่องที่เธอเคยมีคนรักมากถึง 23 คน จำนวนของมันช่างแตกต่างกับผมที่เคยใช้คำว่ารักกับผู้หญิงเพียงแค่คนเดียวมากเหลือเกิน เธอรักคนง่ายเกินไป หรือผมรักคนยากเกินไปกันแน่

               วันนี้ผมโชคดีที่มีลูกค้ามาเหมาหนังสือการ์ตูนไปลังใหญ่ ผมคงต้องฉลองให้ตัวเองเสียหน่อยแล้ว โดยไม่รอช้าผมยกหูโทรศัพท์แล้วโทรหาร้านอาหารตามสั่งแล้วสั่งกระเพราไก่กับไข่ดาวตามเดิม

.

.

“ถึง…ตัวเล็กของผม

. 

ตอนนี้ในตู้เย็นมีกระป๋องเบียร์ ในห้องมีกลิ่นบุหรี่เหมือนเมื่อก่อน ผมยังจำได้ที่อยู่ๆคุณพ่อผมก็มาเยี่ยม ท่านเจอที่เขี่ยบุหรี่วางอยู่บนโต๊ะแล้วก็เจอขวดเบียร์ในตู้เย็น คุณตกใจแทบแย่ แล้วพอท่านถามว่า “แกหัดกินเหล้า-สูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”  หน้าตาคุณยิ่งแย่หนักเลย ผมต้องตอบไปว่า “สักพักแล้วครับ” แล้วผมก็โดนคุณพ่อสวดอยู่เป็นชั่วโมง

พอคุณพ่อกลับไปคุณขอโทษผมใหญ่เลย ผมไม่อยากให้คุณพ่อว่าคุณ อยากให้ท่านเอ็นดูคุณเหมือนเดิม เพราะคุณพ่อผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ในสายตาท่านคนที่ทำเรื่องพวกนี้เลยเป็นคนไม่ดี ผมไม่ค่อยชอบที่ท่านตัดสินคนด้วยเรื่องแค่นั้นแต่ยังไงท่านก็เป็นพ่อผม แต่ผมรู้ดีว่าคุณเป็นคนยังไง คุณเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกสำหรับผม

            ตอนที่หลับตาแล้วได้กลิ่นบุหรี่ผมฝันถึงคุณ ฝันไปว่าคุณกลับมาแล้ว แต่พอลืมตาตื่นมาก็เจอภูผาไม่ใช่คุณ โลกแห่งความฝันกับโลกแห่งความจริงไม่เคยเหมือนกัน แต่ในโลกแห่งความจริงผมก็ยังฝัน ฝันว่าคุณจะกลับมา ฝันว่าสักวันพอผมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะเห็นคุณ ฝันว่าคุณกำลังยิ้มให้ผม เมื่อไหร่ความฝันนั้นจะเป็นจริงสักที วันนั้นคงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก

.            คุณจะรู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน ถ้านี่เป็นการลงโทษแล้ว นี่เป็นการลงทัณฑ์ที่เจ็บปวดที่สุดที่ผมเคยได้รับ ผมเพิ่งรู้ว่าความคิดถึงที่มีต่อใครสักคนจะสามารถทำร้ายเราได้มากขนาดนี้

.

                                                                     จาก...ตัวใหญ่ของคุณ”

 .

.

.. 

ถึงแม้ว่าตอนที่ผมอยู่กับเธอผมจะเลิกสูบบุหรี่แต่ก่อนหน้านั้นเธอคงจำได้ว่าผมเคยสูบมาก่อนจนเธอขอให้ผมเลิก ผมเลยอดหวังไม่ได้ว่าในชีวิตเธอ ถ้าเธอไปเจอคนสูบบุหรี่ที่ไหน หรือได้กลิ่นบุหรี่เมื่อไหร่ เธอจะคิดถึงผมบ้าง เหมือนที่ผู้ชายในจดหมายคิดถึงผู้หญิงในจดหมายอยู่ตอนนี้ แต่ผมรู้ว่ามันก็คงเป็นได้แค่ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง เพราะผมรู้ดีว่าไม่ว่าที่ไหน ไม่ว่าเมื่อไหร่ เธอก็ไม่เคยคิดถึงผม

ผมก็เหมือนกับผู้ชายคนนี้ที่ได้แต่ฝันว่าสักวันผู้หญิงที่ตัวเองรักจะกลับมา ผมไม่รู้ว่าความฝันของผู้ชายคนนี้จะมีวันเป็นจริงไหมเพราะผมไม่รู้จักผู้หญิงที่เขารัก แต่ผมรู้จักผู้หญิงที่ผมรักมากพอที่จะรู้ว่าเธอจะไม่มีวันกลับมา และความฝันของผมเมื่อไหร่ก็เป็นได้แค่ความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง

.

            ผมยังคงคิดถึงผู้หญิงที่ผมรักอย่างเจ็บปวดเสมอ แต่ทำไมก่อนหน้านี้ผมไม่เคยคิดว่าความคิดถึงเป็นการลงโทษ ทำไมผมก็เหมือนกับผู้คนทั้งหลายที่เมื่อเวลาคิดถึงการคิดถึงก็จะคิดไปในทางที่ดี ทั้งที่ความทุกข์ทรมานจากการคิดถึงเธอมันก็คือการลงทัณฑ์เหมือนอย่างที่ผู้ชายคนนั้นว่า แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าในโทษทัณฑ์แสนสาหัสที่ผมได้รับอยู่นี้ มันเป็นความผิดของใครกันแน่ เป็นความผิดผมที่ยากจน หรือเป็นความผิดของโชคชะตาที่ไม่ได้ให้ผมเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย ถ้าเป็นความผิดของผมแล้วผมทำผิดร้ายแรงถึงขนาดที่จะต้องได้รับโทษหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ แล้วถ้านี่เป็นความผิดของโชคชะตาทำไมจึงต้องมาลงโทษเอากับผมด้วย แต่คำถามพวกนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะถามใคร ใครบ้างจะให้คำตอบกับผมได้

.

.

to be continue...

edit @ 29 Jan 2008 20:36:51 by wormearth