ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

            ผมค่อยๆจิบกาแฟไปด้วยระหว่างที่อ่านจดหมาย กาแฟหมดลงพร้อมกับถ้อยคำสุดท้ายของจดหมาย ความหวานของจดหมายช่วยให้กาแฟในถ้วยหวานขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ผมเลยหยิบจดหมายอีกฉบับออกอ่าน ดูเหมือนว่าชีวิตผมตอนนี้จะขาดรสหวานอย่างแท้จริง จนผมรู้สึกราวกับว่าถ้าไม่ได้อ่านจดหมายพวกนี้ผมก็คงนึกไม่ออกว่าความหวานของความรัก ของคนที่รักกันเป็นอย่างไร

.

“ถึง…ตัวเล็กของผม

            ถ้าคุณจะไม่คิดถึงผมอีกแล้วก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าปลาทองตัวอ้วนสองตัวของคุณ เจ้าถุงเงินกับเจ้าถุงทอง คุณจะทอดทิ้งมันได้ลงคอเหรอ คุณไม่กลัวหรือว่าผมจะปล่อยให้มันอดตายหรือผอมโซ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกมันยังสุขสบายตัวอ้วนกลมเหมือนเดิม ผมรู้ดีว่าถ้าผมปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับลูกรักของคุณ คุณคงร้องไห้จนตาแดง หน้าบวม แล้วก็ไม่พูดกับผมไปหลายวัน เพราะงั้นต่อให้ผมไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ผมก็ไม่เคยปล่อยให้ลูกรักของคุณอดตามผมไปด้วย

            ที่เค้าว่ากันว่าปลาทองความจำสั้นเห็นจะจริง เพราะผมไม่เห็นว่ามันจะทุกข์ร้อนอะไรเลยกับการจากไปของคุณ มันยังกินอิ่มนอนหลับเหมือนเดิม แต่ผมสิน้ำหนักลดลงไปตั้งแปดกิโล ตอนนี้ผมไม่มีพุงให้คุณเล่นแล้วนะ ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบให้ผมผอม เพราะงั้นคุณต้องรีบกลับมาขุนผมให้อ้วนๆเหมือนเดิมนะครับ

            บางทีผมก็อิจฉาเจ้าถุงเงินถุงทอง อยากจะความจำสั้นเหมือนมัน ผมจะได้ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับการคิดถึงคุณ แต่คุณเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตผม ความทรงจำที่ไม่มีคุณก็คือความทรงจำที่ว่างเปล่า

            ชีวิตที่เงียบสงบของผมได้หายไปแล้วเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังอย่างไม่หยุดหย่อน ตลอดวัน ตลอดคืน แต่ตัวเล็กไม่ต้องห่วง ไม่ใช่ของผมหรอก ของภูผาต่างหาก

บางทีผมก็สงสัยว่าทำไมมันไม่คบใครจริงๆจังสักที ตั้งแต่เด็กๆมันออกจะเนื้อหอมแต่มันกลับไม่คบใครเป็นแฟน ผมสนิทกับมันก็จริง แต่ทำไมไม่รู้เหมือนมันรู้จักผมดีแต่ผมกลับรู้สึกว่าผมไม่ค่อยรู้จักมัน เวลาผมมีอะไรผมเล่าให้มันฟัง เวลามีปัญหาก็ปรึกษามัน แต่ภูผาเป็นคนไม่ชอบพูดเรื่องตัวเอง เวลามีอะไรก็ไม่บอกใคร ผมกับมันไม่ค่อยมีอะไรเหมือนกันจนคุณสงสัยว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกันได้ยังไง

ผมเป็นเด็กเรียน มันเป็นเด็กกิจกรรม เป็นนักกีฬา เป็นนักดนตรี มันเก่งทุกๆอย่างยกเว้นเรื่องเรียน มันต้องพึ่งผมเสมอทั้งการบ้าน ทั้งรายงาน ทั้งตอนสอบ มันเป็นพวกหัวดีแต่ขี้เกียจ ผมยังเคยเป็นห่วงกลัวว่ามันจะเอนท์ไม่ติดเลยแต่มันก็ทำได้ เราเรียนคนละคณะกันก็เลยห่างๆกันไปบ้าง ก็คงช่วงนั้นแหละที่มันสนิทกับคุณ

.  

           ผมเปล่าโทษว่าคุณแย่งเพื่อนผมนะ เวลาเราทะเลาะกันแล้วจะเอาภูผามาเป็นพวกทีไร เราจะต้องเถียงกันทุกทีว่าภูผาเป็นเพื่อนใครมากกว่า เราทะเลาะกันเป็นเด็กๆเลย แต่เราก็ไม่เคยทะเลาะกันด้วยเรื่องใหญ่ๆเลยสักที   แต่ตอนนี้ผมเสียใจที่เราต้องเสียเวลาไปกับเรื่องงี่เง่าพวกนั้น ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ยอมให้มีแม้แต่นาทีหรือแค่วินาทีเดียวที่เราจะต้องโกรธ ต้องทะเลาะ ต้องไม่พูดกัน ผมจะทำให้ทุกๆช่วงเวลาของเรามีแต่เรื่องดีๆ   คุณจะให้โอกาสผมได้ไหม       . 

                                                              จาก...ตัวใหญ่ของคุณ” 

.

. 

ผมเองก็อยากจะมีความทรงจำเหมือนกับปลาทองเหมือนกัน โดยเฉพาะกับเรื่องนิรดา ผู้หญิงที่สอนให้ผมรู้ว่า การจำอะไรเกี่ยวกับใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากถ้าเราใส่ใจมากพอ และการลืมอะไรเกี่ยวกับใครสักคนก็ไม่ใช่เรื่องยากถ้าเราไม่ใส่ใจมากพอ แต่การบังคับตัวเองให้จำคนที่ไม่อยากใส่ใจมันคงง่ายกว่า การบังคับตัวเองให้ลืมคนที่เราจำรายละเอียดเกี่ยวกับเขาได้อย่างแม่นยำ ในทุกอย่างๆ และในทุกๆเรื่องราว

.

.

.

edit @ 16 Jan 2008 20:38:29 by wormearth