ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

ผมตื่นสายโด่งอีกตามเคย และในความฝันของผมก็ยังมีเงาของนิรดาอีกเช่นเคย แต่ผมจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าผู้หญิงในความฝันของผมเป็นนิรดาจริงๆ ไม่แน่ว่าผู้หญิงที่ผมฝันเห็นอาจจะเป็นผู้หญิงคนเมื่อคืน  ผู้หญิงคนที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเธอเลย ไม่รู้แม้แต่ชื่อที่จะใช้เรียกเธอด้วยซ้ำ เห็นทีคราวหน้าผมคงจะต้องถามชื่อเธอ แต่ไม่แน่หรอกบางทีมันอาจจะไม่มีคราวหน้าก็ได้ ถ้าผมตัดใจจากนิรดาได้ภายในหนึ่งอาทิตย์ ผมคงไม่อยากเห็นใบหน้าที่คล้ายเธอจนทำให้ผมต้องคิดถึงเธออีก แต่ผมก็รู้ดีว่าผมทำไม่ได้ นิทิ้งผมไปกี่เดือนกี่ปีแล้วผมก็จำไม่ได้เพราะผมไม่เคยนับ แต่ก็นานพอที่คนรอบๆตัวผมจะคุ้นชินเวลาที่เห็นผมอยู่คนเดียว และหลายครั้งพวกเขาลืมไปว่าผมเคยมีคนรัก

กิจวัตรในตอนเช้าของผมเดี๋ยวนี้นอกไปจากกาแฟกับบุหรี่แล้วยังมีจดหมายของตัวเล็กกับตัวใหญ่เพิ่มเข้ามาอีกอย่าง ผมชอบอ่านเรื่องราวของพวกเขาในตอนเช้า คงเพราะตอนเช้าเป็นช่วงเวลาที่น่าหดหู่น้อยที่สุดของวัน แม้ผมจะเป็นคนนอกที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลยแม้แต่นิด ไม่แม้แต่จะเป็นคนรู้จักเพียงผิวเผินด้วยซ้ำ  แต่ผมก็อดสะเทือนใจไปกับเรื่องราวของพวกเขาไม่ได้

ทุกคราวก่อนที่ผมจะล้วงมือเข้าไปในลิ้นชักเพื่อหยิบจดหมายออกอ่าน ผมหวังว่าจะพบร่องรอยว่าจดหมายได้ถูกเปิดอ่าน หรือไม่ก็ให้ใจความในจดหมายเป็นเธอกลับมาหาเขาแล้ว และคราวนี้ผมก็ภาวนาเช่นเดียวกับทุกครั้ง

.

.

. “ถึง...ตัวเล็กของผม .           

          เมื่อเช้าในความงัวเงีย ผมควานมือไปหาคุณแต่บนเตียงว่างเปล่า ผมตกใจสะดุ้งตื่น วิ่งหาคุณเสียทั่วห้อง ผมลืมไปทุกทีว่าคุณไม่อยู่ที่นี่แล้ว

 .

          ผมใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปบนที่นอนกับการหลับฝัน โลกแห่งความจริงอันเจ็บปวดแบบนี้ จะมีที่ไหนให้ผมได้หลบภัย ให้ผมได้พักผ่อน ดีไปกว่าในความฝัน

            เมื่อความฝันสวยงาม มันยังพอทำให้ผมยิ้มได้บ้าง เมื่อความฝันทุกข์ทน ผมยังได้ปลอบตัวเองว่า มันก็เป็นแต่เพียงความฝันเท่านั้น แต่พอผมลืมตาตื่นมาพบโลกแห่งความจริงอันโหดร้าย คุณจะให้ผมปลอบตัวเองอย่างไร คุณจะให้ผมหลอกตัวเองอย่างไร

            เมื่อไม่มีคุณเวลาคืบคลานอย่างเชื่องช้า เมื่อไม่มีคุณวันคืนเคลื่อนผ่านอย่างปวดร้าว ผมนั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องแล้วกอดรูปคุณไว้ พลางปาดน้ำตาที่หลั่งไหลไม่หยุด ผมรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ ผมเจ็บปวด ผมจะทนกับความทุกข์ทรมานแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน

. ถ้าคุณไม่รักกันแล้ว ถ้าคุณจะไม่มีวันกลับมาหาผมอีกแล้ว ก็ได้โปรดเถอะ ปล่อยให้ผมตาย ถ้าคุณจะพอมีน้ำใจกับผมอยู่บ้าง ก็กลับมาฆ่าผมให้ตายเถอะ อย่าทิ้งผมไว้ให้เหมือนตายทั้งเป็นอยู่แบบนี้ ผมทนไม่ไหวแล้ว 

. 

                                                                                                                    จาก...ตัวใหญ่ของคุณ” .

.

. 

อย่างแรกที่ผมทำหลังจากอ่านจดหมายฉบับนี้จบคือจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เพราะจดหมายฉบับนี้มันบีบหัวใจผมเหลือเกิน ตัวหนังสือที่สั่นไหวในจดหมายกับคราบน้ำตาที่ทิ้งไว้บ่งบอกว่าคนเขียนคงร้องไห้ฟูมฟายในขณะที่เขากำลังเขียนจดหมายฉบับนี้

ความปวดร้าวที่ผมอยู่กับมันมาจนคุ้นชิน แต่ดูท่าว่าเขาจะไม่สามารถรับมือกับมันได้ ใครบางคนอ่อนไหวเกินไป ผมนึกเป็นห่วงชายแปลกหน้าคนนี้ขึ้นมาครามครัน ภาวนาขอให้ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่

จริงอยู่ว่าบาดแผลที่เกิดจากความรัก บางครั้งบาดลึกและไม่มีวันรักษาได้หาย แต่มันไม่สามารถฆ่าใครให้ตายได้ มันสาหัสเกือบตายแต่มันจะไม่ตาย แต่ในหลายครั้งการมีชีวิตอยู่แบบนั้น ให้ตายไปเสียยังจะสบายเสียกว่า

ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะผมเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว ผมเคยยืนอยู่บนขอบดาดฟ้าของตึก 18 ชั้น อีกเพียงแค่ก้าวเดียวร่างผมก็จะเป็นหนึ่งเดียวกับท้องฟ้า สายลม และพื้นดิน แต่วันนี้ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ และในวันหนึ่งในอนาคตอันแสนไกลข้างหน้า ผมจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

.

.

.

.

edit @ 10 Jan 2008 22:35:17 by wormearth