ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

           ผมมองดูปฏิทินตั้งโต๊ะที่ได้รับแจกมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว วันนี้เป็นวันพุธ บังเอิญวันคล้ายวันเกิดของนิรดาในปีนี้ตรงกับวันพุธ หลังจากปิดร้านผมจึงตัดสินใจจะขับรถไปที่ที่ผมเจอผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ผมตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมผมจึงทำเช่นนั้น

. 

            ผมไม่คาดหวังว่าจะได้พบเธออีก แต่ผมก็เห็นเธอยืนอยู่ที่เดิม วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงสีดำ เสื้อคอลึกและกระโปรงสั้นจนแทบจะปกปิดอะไรได้ไม่มิด ดูเผินๆเธอก็ไม่ได้แตกต่างไปจากผู้หญิงอีกหลายคนที่อยู่ในบริเวณนั้น เพียงแค่หน้าตาที่ละม้ายกับนิรดาเท่านั้นแหละที่ทำให้เธอดูพิเศษสำหรับผม

. 

เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมกับที่เธอนั่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เธอมองมาที่ผมอย่างไม่รู้ว่าผมต้องการอะไรจากเธอ  แต่ผมสังเกตเห็นได้ว่าวันนี้ตัวเธอไม่สั่นแล้ว หลายนาทีแห่งความนิ่งเงียบที่เราเอาแต่มองหน้ากัน ในที่สุดผมก็รู้สึกว่าผมต้องพูดอะไรบางอย่าง ผมจึงบอกกับเธอว่า

“มันอาจจะฟังดูตลกนะ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ผมไม่ได้อยากจะมีอะไรกับคุณ ผมแค่อยากเจอคุณอีก แค่อยากเห็นหน้าคุณ อยากมองคุณ คุณแค่นั่งอยู่ตรงนั้นให้ผมมองคุณจากตรงนี้ แล้วพอหมดเวลาผมจะเอาคุณไปส่งได้ไหม” เธอยิ้มให้ผมแทนคำตอบ

ผมไม่ได้เปิดไฟในห้องนี้ จึงมีเพียงแค่แสงไฟภายนอกที่ส่องเข้ามา แสงสลัวของมันทำให้ผมเห็นเธอไม่ชัดเจนนัก เมื่อผมมองเธอ ผมจึงเห็นเธอเป็นผู้หญิงคนอื่น ผมเห็นเธอเป็นนิรดา

ในขณะที่ผมเอาแต่จ้องมองเธออยู่ตลอดเหมือนคนบ้า บางทีเธออาจจะคิดว่าผมเป็นคนบ้าจริงๆก็ได้ เธอก็เอาแต่หันมองทางอื่น มองพื้นบ้าง มองเพดานบ้าง มองออกไปที่นอกร้านบ้าง นานๆเธอถึงจะหันมาสบตาผมสักที ก่อนจะรีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ผมไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นจนหมดเวลา แล้วผมก็ขับรถไปส่งเธอ เธอกล่าวขอบคุณผมอีกครั้ง

ระหว่างทางกลับบ้าน หน้าต่างรถที่เปิดกว้างทำให้ลมหนาวพัดเข้ามาสัมผัสร่างกายผม เยือกเย็นจนสั่นสะท้าน ราวกับว่าผมเพิ่งรู้สึกตัวและสติสัมปชัญญะผมเพิ่งกลับมา แล้วผมก็ถามตัวเองว่า ผมเพิ่งจะทำบ้าอะไรลงไป ผมนึกสมเพชตัวเอง ความคิดถึงที่มีต่อผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งเสียสติไปได้ถึงเพียงนี้ ผมนึกสงสัยว่านอกไปจากผมแล้วจะมีผู้ชายคนอื่นอีกไหม ที่ซื้อผู้หญิงขายบริการมาเพียงเพื่อจะนั่งมองหน้าเธอเท่านั้น

ผมจะผ่านค่ำคืนอันโหดร้ายจากความเหงาและความเหน็บหนาวในคืนนี้ไปได้อย่างไร ทุกคืนผมถามตัวเองเช่นนี้ แต่สุดท้ายผมก็ผ่านมาได้อีกคืน และอีกคืน คืนนี้ผมก็จะต้องทำให้ได้เช่นกัน ไม่ว่ามันจะยากลำบากและทุกข์ทรมานสักแค่ไหนก็ตาม

ผมวิงวอนต่อท้องฟ้า ต่อดวงดาว ต่อพระจันทร์ ได้โปรดปลดปล่อยผมไปจากความรักครั้งนี้เสียทีเถอะ ผมบาดเจ็บมาพอแล้ว ผมปวดร้าวมาพอแล้ว ได้โปรดคืนชีวิตให้ผม ได้โปรดคืนหัวใจให้ผม ผมอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ผมอยากจะมีหัวใจเอาไว้รักตัวเอง ผมคิดและคิด ก่อนจะผล็อยหลับไปเมื่อใกล้รุ่งสาง

.

.to be continue.....

**********************************************************.

.

.

หลังจากที่ต้องมาเริ่มทำความคุ้นเคยกับความเหงาอีกครั้ง

ฉันก็เริ่มที่จะอยู่กับมันได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดจนเกินไปนัก

หรือว่าบางทีฉันอาจจะชินชากับความเจ็บปวดแล้วก็ได้

ฉันกอดกับความเหงาทุกวัน หลับนอนไปพร้อมกับความเหงาทุกคืน

บางเวลาที่ฉันไม่รู้สึกเหงา...

ฉันไม่แน่ใจว่าฉันไม่เหงาจริงๆ หรือฉันเหงาจนชินกันแน่?     

edit @ 5 Jan 2008 18:06:03 by wormearth