ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

โต๊ะตัวใหญ่ของผมมีลิ้นชักอยู่หลายลิ้นชัก แต่มีอยู่เพียงลิ้นชักเดียวที่มีที่ล็อคกุญแจ ผมไขกุญแจแล้วเอาซองสีน้ำตาลใส่ลงไปในนั้น ก่อนจะล็อคกุญแจตามเดิม แล้วผมก็จุดบุหรี่ตัวแรกของวันขึ้นสูบ มองดูพวยควันสีเทาที่ล่องลอยขึ้นไปบนเพดานอย่างเชื่องช้า อีกมือก็ล้วงเข้าไปในลิ้นชักใส่จดหมาย เพื่อทักทายกับตัวเล็กของผมและตัวใหญ่ของคุณอีกครั้ง

.

            ผมเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นบนโต๊ะทำงาน โต๊ะตัวที่ผมเคยนั่งทำงานจนดึกดื่นทุกคืน โต๊ะตัวที่คุณเคยบอกว่ามันคอยดูดวิญญาณผม ทำให้ผมไม่สนใจคุณ

            ไม่จริงเลยครับตัวเล็ก คุณอาจจะไม่รู้ว่ามองจากตรงนี้ผมจะเห็นโซฟาลายเสือตัวโปรดคุณ คุณจะนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่นั่นเสมอเวลาที่ผมทำงาน บ่อยครั้งที่ผมเงยหน้าจากงานที่กองสุมอยู่เต็มโต๊ะเพื่อมองหน้าด้านข้างของคุณ มองคุณที่กำลังอ่านหนังสือด้วยใจจดจ่อ สีหน้าคุณจะแปรเปลี่ยนไปตามหนังสือ บางครั้งคุณก็อมยิ้ม บางครั้งคุณก็ทำหน้าเศร้า และบางครั้งคุณก็หัวเราะออกมา เห็นแล้วทำให้ผมอดยิ้มตามไม่ได้

            วันนี้เมื่อผมมองไปที่จุดเดิม โซฟาลายเสือของคุณยังอยู่ แต่คุณไม่อยู่แล้ว ผมคิดถึงคุณจับใจ ผมอยากให้คุณกลับมานั่งอ่านหนังสือที่ตรงนั้นอีก แล้วผมจะเดินเข้าไปกอดคุณจากด้านหลังอย่างที่คุณชอบ ทำไมตอนที่คุณอยู่ตรงนี้ผมไม่รู้จักทำอะไรให้คุณให้มากกว่านี้นะ คงเป็นเพราะผมคิดว่าไม่ว่าเมื่อไหร่คุณก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ ผมสะเพร่าเองที่ไม่รู้จักดูแลคุณให้ดี

จาก...ตัวใหญ่ของคุณ” 

.

   คนเรานี่มักจะเป็นแบบนี้เสมอเลยใช่ไหม จะเห็นคุณค่าในอะไรสักอย่างก็ต่อเมื่อมันหลุดมือไปแล้ว ใครหลายคนที่ผมรู้จักก็เป็นแบบนั้น

โต๊ะตัวใหญ่ที่ผมใช้อยู่ตอนนี้มีกองหนังสือระเกะระกะเต็มไปหมด ต่อเมื่อผมหยิบหนังสือออกถึงจะมองเห็นรูปผู้หญิงที่ใต้โต๊ะกระจกใส ผมถึงได้พยายามหาอะไรมาวางทับเพื่อที่ผมจะได้ไม่เห็นเธอบ่อยเกินไป

ตลอดเวลาที่เราคบกันผมเห็นคุณค่าในตัวเธอมาตลอด รักเธอมาตลอด เธอเสียอีกที่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวผม แต่สักวันเถอะ ถ้าเธอมองเห็นคุณค่าในตัวผมขึ้นมาเมื่อไหร่ วันนั้นก็อาจจะเป็นวันที่ผมไม่รักเธออีกแล้ว  เพียงแต่ว่าวันนี้ผมยังไม่พร้อม เอาเข้าจริงผมก็ไม่รู้ว่าอีกกี่วัน อีกกี่เดือน อีกกี่ปีผมถึงจะพร้อม บางทีวันนั้นอาจไม่มีวันมาถึง ทั้งวันที่เธอกลับมาหาผม ทั้งวันที่ผมเลิกรักเธอ

ผมถอนหายใจอย่างอ่อนล้า แล้วเอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้ เรื่องราวมันผ่านมานานแล้วแต่ผมกลับรู้สึกเหมือนกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ภาพที่เธอเก็บเสื้อผ้ากับข้าวของของเธอใส่กระเป๋าใบใหญ่แล้วเดินออกจากประตูห้องผมไป ผมเอาแต่ยื่นนิ่งเป็นไอ้โง่ ผมรู้ว่าผมควรจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอแต่ปัญหาคือผมไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร คำเดียวที่ผมนึกออกในตอนนั้นแล้วพูดออกไปคือคำว่า “ทำไม”

และผมก็ยังจำคำตอบของเธอได้ดี  “เพราะวิทย์ไม่เอาไหนไงคะ” ประโยคนั้นเป็นประโยคที่เธอพูดกับผมเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากชีวิตผมไปตลอดกาล

.ผมจุดบุหรี่อีกตัวขึ้นสูบ ทำไมความโศกเศร้าในใจมันไม่ลอยไปพร้อมกับควันบุหรี่นะ ที่เขี่ยบุหรี่อันใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะเต็มจนล้นไปด้วยก้นบุหรี่ ผมถามตัวเองว่าผมเริ่มสูบบุหรี่จัดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน คงตั้งแต่นิรดาจากไป ผมเคยเลิกบุหรี่เพื่อนิรดา แล้วก็กลับมาสูบใหม่ในวันที่ไม่มีนิรดา ผมมันคงเป็นคนประเภทไม่รักตัวเองอย่างที่หลายคนเคยว่า ผมถึงได้ไม่เคยทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างเลย

.

.

to be continue...

.

.

.

**************************

.

ป.ล. สวัสดีวันหลังปีใหม่ เป็นอย่างไรกันบ้าง หวังไว้ว่าคงจะเป็นปีที่ดีสำหรับทุกคน