ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

             ผมถอนหายใจเบาๆ เมื่ออ่านจดหมายจบ ตั้งแต่ผมอ่านจดหมายของเขามา จดหมายฉบับนี้มืดมนและหม่นหมองที่สุด ผมถอนหายใจอีกครั้งเมื่อคิดว่า ทั้งๆที่ความรักทำร้ายทำลายผู้คนได้มากขนาดนี้ แต่ทำไมใครถึงต่างก็ยังมองว่ามันงดงามอยู่

วันนี้ที่ร้านมีลูกค้า 4- 5 คน ไม่มากไม่น้อยไปกว่าทุกวัน ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนลืมสั่งข้าวมากินเหมือนทุกวัน  แต่ไม่เป็นไรหรอกเพราะผมไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด ฝนโปรยตั้งแต่เย็นจนถึงค่ำ เวลาฝนตกแบบนี้ผมไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากเหงา และในวันคล้ายวันเกิดของเธอแบบนี้แล้วมันยิ่งทำให้ผมเหงามากขึ้นไปอีก

. 

.  ผมปิดร้านตอนสองทุ่มตรงเวลากับที่เขียนบอกไว้หน้าร้าน แล้วเดินฝ่าสายฝนโปรยไปที่รถคันเก่าของผม รถคันที่เธอมองดูแล้วเรียกมันว่าเศษเหล็ก ผมตั้งใจจะออกไปซื้อเค้กก้อนเล็กมาฉลองวันเกิดให้เธอ ผมจะจุดเทียนปักลงที่เค้กแล้วดับไฟ ผมจะร้องเพลง Happy Birthday แล้วกล่าวอวยพรเธอ เสร็จแล้วก็คงจะขอแรงพัดลมให้ช่วยเป่าเทียนแทนเธอ ผมก็แค่อยากมีส่วนร่วมในวันสำคัญของเธอ  . 

ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคชะตาหรือเพราะอะไร เมื่อผมขับรถผ่านกลุ่มผู้หญิงมากมายที่ใครก็รู้ว่าพวกเธอมีอาชีพอะไร แค่เพียงแวบเดียวที่ผมสบตาเธอ เธอช่างคล้ายผู้หญิงที่มีวันคล้ายวันเกิดในวันนี้เหลือเกิน แต่ผมรู้ดีว่าไม่มีวันใช่

สำหรับผมแล้วแค่นี้ก็เพียงพอ ถึงแม้ว่าโชคชะตาจะคืนนิรดาให้ผมไม่ได้ แต่ก็ใจดีกับผมมากพอที่จะให้ผมพบกับผู้หญิงที่คล้ายนิรดาอย่างที่สุด อย่างน้อยในคืนนี้ผมคงไม่ต้องผ่านคืนที่ดูเหมือนจะยาวนานและผ่านไปอย่างยากลำบากนี้ด้วยตัวคนเดียว

. 

ตลอดเวลาที่อยู่บนรถจนถึงร้าน เธอถือกล่องเค้กไว้บ่นตักและตัวสั่น เมื่อถึงร้านผมบอกให้เธอนั่งบนเก้าอี้ เธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย ผมยกกล่องเค้กมาวางบนโต๊ะ แล้วบอกกับเธอว่า

“วันนี้เป็นวันเกิดผู้หญิงที่ผมรัก ผมแค่อยากร้องเพลง happy birthday ให้เธอฟัง ผมแค่อยากให้คุณช่วยเป่าเค้กแทนเธอ ผมแค่อยากมีให้มีใครกินเค้กด้วยกันกับผม คุณจะทำให้ผมได้ไหม”

รอยยิ้มกว้างของเธอปรากฏขึ้นเมื่อผมพูดจบ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอยิ้ม เวลาเธอยิ้มเธอยิ้มไม่เหมือนนิรดาเลยสักนิด รอยยิ้มของเธอดูเป็นมิตรมากกว่า ดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสามากกว่า และรอยยิ้มนั้นเองที่ทำให้ผมรู้ว่า จริงๆแล้วผมไม่ได้อยากอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวในคืนนี้

เรากินเค้กกัน นั่งมองหน้ากัน เราไม่ค่อยจะได้พูดคุยกันมากนัก เพราะผมไม่ใช่ผู้ชายพูดเก่ง ส่วนเธอก็คงประหม่า พอหมดเวลาผมก็เอาเธอไปส่ง เธอกล่าวขอบคุณแล้วยิ้มให้ผมอีกครั้ง อย่างน้อยคืนนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายและเงียบเหงาจนเกินไปนัก

ผมล้มตัวลงนอนด้วยความรู้สึกเป็นสุข เพราะผมรู้สึกเหมือนกับว่าวันนี้ผมได้ฉลองวันเกิดกับให้กับผู้หญิงที่เคยมีความหมายมากที่สุดในชีวิต ผมคงใช้คำว่าเคยไม่ได้หรอกเพราะต่อให้นานแค่ไหนเธอก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่มีความหมายมากที่สุดในชีวิตผมอยู่ดี

.

.

.

to be continue...

edit @ 17 Dec 2007 22:33:19 by wormearth