“ถึง…ตัวเล็กของผม 

.

            ผมสับสนเหลือเกิน คุณรู้ไหมว่าผมทรมานมากแค่ไหน ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนผมถูกจับขังอยู่ในห้องที่มืดมิด ผมไปไหนไม่ได้ และผมทำอะไรไม่เป็น

            บรรยากาศเดิมๆมันโหดร้ายกับผมเหลือเกิน ผมรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นคนป่วยที่กำลังถูกทรมานอย่างช้าๆ อยู่ข้างในนี้ผมไม่มีอากาศหายใจ แต่ผมก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะก้าวขาออกจากห้องนี้ บางครั้งผมยืนจับลูกบิดอยู่นาน ก่อนที่จะหันหลังให้ประตูแล้วเดินกลับเข้าห้อง

            ห้องนี้กำลังจะทำให้ผมเป็นบ้า ผมควรจะขายมันซะ แล้วไปหาที่อยู่ใหม่ แต่ผมคงจะเห็นแก่ตัวเกินไปถ้าผมทำอย่างนั้น เพราะเมื่อคุณกลับมา คุณคงเสียใจ ผมรู้หรอกว่าคุณรักบ้านของเรามากแค่ไหน และผมก็ไม่สามารถทนเห็นคุณเสียใจได้ แม้ว่าความสะเพร่าและความพลั้งเผลอของผมจะทำให้คุณต้องเสียใจอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมอยากให้เป็นอย่างนั้น และไม่เคยมีสักครั้งที่ผมไม่เสียใจที่ทำให้คุณเสียใจ

ผมยอมถูกขังอยู่ในคุกแห่งความทรงจำ เพราะผมหวังว่าวันหนึ่งคุณจะนำกุญแจแห่งอิสรภาพมาให้ผม  และวันนั้นผมจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้ว่าความหวังนั้นมันจะลางเลือนเหลือเกินก็ตามที

            ร่างกายของผมอ่อนแรงลงไปทุกที เหมือนมันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น วันทั้งวันผมจ่อมจมอยู่บนเตียง   ไม่อาบน้ำ ไม่ทานข้าว ไม่ดูทีวี เอาแต่คิดถึงคุณ ซ้ำไปซ้ำมา

.   คุณไม่เคยเห็นผมร้องไห้สักครั้ง คุณเคยบอกกับผมว่าบางครั้งคุณไม่แน่ใจว่าผมเป็นหุ่นยนต์หรือเป็นมนุษย์กันแน่ แต่ตั้งแต่คุณจากไป ผมร้องไห้ทุกวันเลยรู้ไหม มันไม่ใช่แค่ทุกวันแต่เป็นทั้งวัน คุณทำให้ผมตกใจตัวเอง ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผมจะอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้ บางทีผมอาจจะร้องไห้จนกว่าไม่มีน้ำตาจะไหลก็ได้   น้ำในร่างกายมันคงหมดได้ง่ายกว่าความโศกเศร้าในใจ

.

                                                                                            ผมคิดถึงคุณนะครับ

                                                                                          จาก...ตัวใหญ่ของคุณ"

.

.

.

to be continue....

.

.

.

**************************************************************************

.

.

เวลาที่ใครไม่สบายใจ มีปัญหา เศร้า เสียใจ

พวกเขามักจะโทรหาฉัน เพราะฉันอยู่ตรงนี้เสมอเวลาที่ใครต้องการฉัน

เพื่อนคนหนึ่งเคยบอกว่าฉันเปรียบเสมือนโรงพยาบาล

ที่คอยรักษาเยียวยาใครต่อใครจนหาย หรือจนกว่าพวกเขาดีขึ้น

ฉันแค่เข้าใจ ว่าในเวลาแบบนั้นคนเราไม่ต้องการจะอยู่คนเดียวมากขนาดไหน

.

แต่น่าแปลก ในวันที่ฉันรู้สึกเช่นเดียวกัน

ไม่มีใครมีที่ว่างเหลือให้กับฉัน ไม่มีใครมีเวลามากพอสำหรับฉัน

ในวันที่ปวดร้าวที่สุด ฉันต้อผ่านมันไปด้วยตัวฉันเอง

ในคืนที่ยาวนานที่สุด ฉันนั่งนับแต่ละวินาทีเพียงลำพัง

.

ใครต่อใครคงลืมไปว่า

โรงพยาบาลของพวกเขา เจ็บป่วยและร้องไห้เป็นเหมือนกัน

.

edit @ 11 Dec 2007 20:35:53 by wormearth