ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

เย็นวันนี้ผมมีลูกค้าเพียงคนเดียวเป็นหญิงสาว เธอตัวเล็กและผอม ยิ่งอยู่ภายใต้เสื้อสีขาวตัวหลวมด้วยแล้ว เธอยิ่งดูตัวเล็กเข้าไปใหญ่ ผมยาวถูกมัดไว้อย่างลวกๆทำให้ผมเธอดูยุ่งเหมือนเพิ่งลุกจากที่นอน เมื่อก่อนตอนเช้าผมชอบที่จะเอามือไปลูบผมยุ่งๆแบบนี้ของผู้หญิงที่ผมรัก

เธอเดินเลือกหนังสือการ์ตูนอยู่เกือบสองชั่วโมง ก่อนจะซื้อไปราวสิบเล่ม เห็นเธอหิ้วหนังสือพะรุงพะรังแบบนั้น แล้วผมก็อดคิดถึงตัวเองเมื่อก่อนไม่ได้ ผมจะคอยหิ้วของพะรุงพะรังแบบนี้ในขณะที่ผู้หญิงที่ผมรักก็จะเดินตัวปลิวนำหน้า ผมอดยิ้มขำตัวเองไม่ได้ว่านี่ผมคิดถึงเธออีกแล้วหรือ

สำหรับผมแล้วในแต่วันมีอยู่สองเรื่องที่ผมทำบ่อยเกินกว่าจะนับ เรื่องแรกคือบุหรี่ที่สูบ อีกเรื่องคือคิดถึงเธอ

.

.

. “ถึง…ตัวเล็กของผม 

            วันนี้หลังจากการเก็บบ้านหรือจะเรียกให้ถูกก็คือการค้นบ้านทุกซอกทุกมุม ผมเจอโปสการ์ดของคุณแค่17 ใบเอง ทั้งที่คุณเขียนหาผมเกือบร้อย โปสการ์ดก็คงเหมือนกับคุณ ถ้าผมดูแลมากกว่านี้ ถ้าผมสนใจมากกว่านี้   ถ้าผมเอาใจใส่มากกว่านี้ วันนี้มันก็คงยังอยู่ วันนี้ก็คงไม่เป็นแบบนี้ ผมไม่มีคำแก้ตัว จะมีก็แต่คำว่า “ผมเสียใจ”

            ผมนั่งอ่านโปสการ์ดของคุณซ้ำไปซ้ำมา ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าทุกฉบับคุณลงท้ายว่า “รักที่สุด+คิดถึงที่สุด” คุณเคยบอกผมว่า คุณชอบที่จะบอกความรู้สึกด้วยตัวอักษรมากกว่าด้วยคำพูด เพราะคำพูดนานไปก็ลืม   แต่ถ้ามันเป็นตัวหนังสือถึงแม้เราจะลืมไป แต่ถ้าวันไหนเราเห็นมัน เรากลับมาอ่านมัน มันก็จะแจ่มชัดอยู่ตรงหน้าเรานี่เอง คุณถึงอยากได้จดหมายจากผมนักหนาแต่ผมก็ไม่เคยเขียนถึงคุณ

.

.            เดี๋ยวนี้ผมมีเวลาว่างมากเหลือเกินตามประสาคนว่างงาน ยิ่งมีเวลาก็ยิ่งคิดถึงคุณ คิดถึงความผิดพลาดความไม่เอาไหนของตัวเอง ใจหนึ่งผมก็คิดว่าการที่คุณทิ้งไปมันก็สมควรแล้ว และผมก็ควรยอมรับ แต่อีกใจก็ยังอ้อนวอนขอให้คุณยกโทษให้ผมอีกสักครั้งเหมือนที่คุณเคยยกโทษให้ผมมาตลอด ผมสัญญาว่าผมจะไม่ขออะไรจากคุณอีกเลย และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะขอให้คุณยกโทษให้ แม้แต่ในวันที่เจ็บปวดอย่างนี้ผมก็ยังคงรักคุณเต็มหัวใจ 

รักที่สุด+คิดถึงที่สุด 

จาก...ตัวใหญ่ของคุณ” 

 ..

.

“แม้แต่ในวันที่เจ็บปวดอย่างนี้ผมก็ยังรักนิเต็มหัวใจ” ผมอยากพูดกับผู้หญิงที่ผมรักอย่างนี้เหมือนกัน  แต่ผมก็พอนึกถึงสีหน้าและแววตาเย้ยหยันของเธอเมื่อได้ฟังออก ถ้าความรักกับคำว่ารักของผมมีแต่ผมคนเดียวที่เห็นคุณค่าของมันแล้ว ให้ผมเก็บมันไว้กับตัวคงจะดีกว่า

พระอาทิตย์ของฤดูหนาวคล้อยต่ำเร็วกว่าในฤดูอื่น เพียงแค่เย็นย่ำเท่านั้นความมืดก็ปกคลุมไปทั่ว ลมหนาวพัดแรงจนร่างกายผมสั่นสะท้าน ผมรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ผมไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับค่ำคืนหรือเกี่ยวกับฤดูหนาวหรือเปล่า ผมรู้เพียงแต่ว่าคืนนี้ผมเหงาจับใจ

ผมเดินไปมินิมาร์ทอีกครั้งเพื่อซื้อเบียร์ราคาถูกมาสองขวด น้ำสีเหลืองอำพรรณ พรายฟองเบียร์สีขาว กับเพลงเศร้าจากวิทยุ คืนนี้ผมคงเป็นคนที่เหงาที่สุดในโลก

.

.

.to be continue... 

edit @ 4 Dec 2007 19:40:49 by wormearth