ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

           ผมเช็ดหยดน้ำตาก่อนที่มันจะไหลลงมา แค่เพียงเพราะว่าลมพัดฝุ่นผงเข้าตาหรอกผมถึงได้มีน้ำตา ไม่ได้เป็นเพราะประโยคในจดหมายที่ว่า “เพราะผมเป็นคนรักที่ไม่เอาไหนแบบนี้นี่เองคุณเลยทิ้งไป”  ไม่เกี่ยวอะไรกับประโยคนั้นเลยจริงๆ

จดหมายฉบับนี้ของเขาทำให้ผมเห็นภาพห้องรกๆที่เต็มไปด้วยฝุ่นซึ่งก็คงไม่ต่างอะไรกับร้านของผมตอนนี้  แต่ห้องของเขาก่อนหน้านี้คงจะสะอาดเพราะเธอปัดกวาดเช็ดถูและคอยจัดข้าวของอยู่ทุกวัน

ผมนึกภาพผู้หญิงที่ผมรักทำเรื่องพวกนี้ไม่ออกเลย เธอเกลียดการทำงานบ้านเป็นที่สุด เธอกลัวว่ามือนุ่มๆของเธอจะด้าน เธอกลัวว่าตัวหอมๆของเธอจะเหม็นเหงื่อ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นคนรักความสะอาดเป็นที่สุด จึงเป็นหน้าที่ผมที่คอยเป็นคนทำความสะอาดและทำงานบ้านต่างๆ

ตอนที่เธอยังอยู่กับผม ผมก็ทำความสะอาดร้านเกือบทุกวัน เพราะผมรู้ดีว่าเธอชอบความสะอาด แต่ทุกวันนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะทำความสะอาดร้านไปเพื่อใคร ผมรู้ว่าผมควรจะทำเพื่อตัวเอง แต่ผมไม่ได้รักตัวเองมากขนาดนั้น

ผมไม่รู้ว่าผู้หญิงทุกคนชอบจดหมายเหมือนกันหมดไหม แต่ที่ผมรู้แน่ๆ คือผู้หญิงที่ผมรักไม่เคยมีความรู้สึกพิเศษกับจดหมายเลย เธอไม่เคยเขียนจดหมายหาผม และเมื่อผมเขียนจดหมายหาเธอ ท่าทีของเธอก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ใส่ใจ

            วันนี้ถ้าผมเพียงแต่จะมีจดหมายของเธอสักฉบับ ผมคงจะอ่านแล้วอ่านอีก อ่านมันซ้ำๆทุกวันจนจำทุกตัวอักษรได้ขึ้นใจ แต่แค่การ์ดสักใบผมก็ไม่เคยได้รับจากเธอ ผู้หญิงที่ผมรักอาจจะไม่ใช่คนหวาน แต่ถึงอย่างไรผมก็รักเธอ รักอย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง

กาแฟในถ้วยที่ผมชงทิ้งไว้เย็นชืด ผมเลยดื่มรวดเดียวจนหมด ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองใจสั่น วันนี้ผมคงดื่มกาแฟมากเกินไป ทั้งๆที่ผมก็ดื่มกาแฟทุกวันทำไมร่างกายยังไม่ชินชาเสียที ทั้งๆที่ผมไม่มีเธออีกแล้วทำไมหัวใจไม่ชินชาเสียที

ผมนึกถึงเธอ ครั้งหนึ่งเธอเคยชิมกาแฟของผมแล้วถามผมว่า “มันอร่อยตรงไหน”  ผมจำคำตอบที่ให้กับเธอไม่ได้  กาแฟก็คงเหมือนกับเธอ  ผมตอบไม่ได้ว่าผมรักมันเพราะอะไร  ผมรู้แต่ว่าผมไม่สามารถขาดมันไปได้โดยไม่รู้สึกอะไร ผมสามารถอยู่ได้ทั้งวันโดยไม่ทานข้าว แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่าผมจะสามารถผ่านวันไหนไปได้โดยไม่ดื่มกาแฟ

.

               ผมล้วงกระเป๋ากางเกงพบกับซองบุหรี่เปล่า นี่คงเป็นอีกอย่างที่ผมไม่สามารถขาดมันไปได้เช่นกัน ผมล็อคลิ้นชักเก็บเงินที่มีเงินอยู่น้อยนิด แล้วเดินไปมินิมาร์ท เมื่อเห็นหน้าผมคนขายก็หยิบซองบุหรี่ให้อย่างรู้ใจ 

            “รับอะไรเพิ่มไหมครับ”

“ไม่ล่ะ ขอบใจ”  ผมยิ้มแล้วก็เดินจากมา

.

.

.

to be continue...

.

.

edit @ 28 Nov 2007 22:25:13 by wormearth