ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

ผมกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม โต๊ะตัวเดิมอีกครั้งอย่างเบื่อๆ คนขี้เกียจอย่างผมจะให้ทำอะไรก็เหนื่อย แต่พอไม่มีอะไรทำก็เบื่อ หลังจากที่นั่งหมุนเก้าอี้เล่นสักพัก ผมก็นึกถึงจดหมายข้างในลิ้นชักขึ้นมา ผมจึงหยิบจดหมายอีกฉบับออกอ่าน

 .

.

 “ถึง…ตัวเล็กของผม 

.

           จดหมายฉบับก่อนๆที่ผมเขียนถึงคุณ ผมไม่รู้จะส่งไปที่ไหน ผมเลยจ่าหน้าซองมาที่ห้องของผมที่ซึ่งเคยเป็นบ้านของคุณ ทั้งที่ผมรู้ดีว่าถึงอย่างไรคุณคงไม่ได้รับ แต่ผมก็อดหวังไม่ได้ว่า เผื่อสักวันคุณกลับมาเอาข้าวของที่คุณลืมไว้ หรือจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ถ้าเพียงแต่คุณจะกลับมาที่นี่ แล้วคุณได้เห็นจดหมายพวกนี้ แล้วถ้าคุณได้อ่านมัน คุณอาจจะเปลี่ยนใจ

คุณมีกล่องใส่จดหมายทั้งหมดสี่กล่อง สำหรับเพื่อนหนึ่งกล่อง สำหรับผมหนึ่งกล่อง สำหรับตัวคุณเองหนึ่งกล่อง สำหรับ“อื่นๆ”อีกหนึ่งกล่อง

            คุณชอบเดินทางแล้วก็ชอบเขียนโปสการ์ด เวลาคุณไปที่ไหนคุณก็จะเขียนโปสการ์ด คุณเขียนหาพวกเพื่อนๆของคุณบ้าง แต่คุณจะเขียนให้ตัวเองกับให้ผมเสมอ

ในกล่องจดหมายของคุณสี่กล่อง กล่องที่มีที่ว่างเยอะที่สุดเป็นกล่องของผม มันไม่มีอะไรที่จะเรียกว่าเป็นจดหมายเลยด้วยซ้ำ จะมีก็แค่โน้ตสั้นๆที่ผมเขียนทิ้งไว้ให้ แต่คุณก็ยังเก็บมันไว้อย่างดี ต่างจากผมที่วางโปสการ์ดของคุณไว้ที่โน่นบ้างที่นี่บ้าง จนจำไม่ได้ว่ามันอยู่ที่ไหนบ้างกันแน่  เพราะผมเป็นคนรักที่ไม่เอาไหนแบบนี้นี่เองคุณเลยทิ้งไป

            พรุ่งนี้ผมจะเก็บห้องหลังจากไม่ได้ทำมาเกือบเดือน ก็ทุกทีคุณเป็นคนทำ พอคุณไม่อยู่ผมก็ไม่ได้ทำเลย   ไม่ใช่ว่าผมทนไม่ได้กับฝุ่นหรือข้าวของที่ระเกะระกะพวกนี้หรอก แต่ผมตั้งใจจะหาโปสการ์ดของคุณ คราวนี้ผมจะเก็บใส่กล่องอย่างดีเลย

.        

            ผมขอโอกาสสักครั้งได้ไหม อีกแค่ครั้งเดียว คุณกลับมาให้ผมแก้ตัวนะ ตอนนี้ผมเลิกทำงานแล้ว ผมมีเวลาให้คุณเท่าที่คุณต้องการเลย ผมจะไม่ปล่อยคุณให้อยู่บ้านคนเดียว ถ้าคุณจะออกไปเที่ยวไหนกับเพื่อน หรือแม้แต่เดินทางไกลอย่างที่คุณชอบ ผมจะไม่ห้ามเลย ผมจะเข้าใจ ถ้าคุณบอกว่าผมบกพร่องตรงไหนบ้าง ผมจะแก้ไขทุกอย่างเลย ไม่ว่าคุณจะให้ผมทำอะไรผมจะทำให้คุณทั้งหมดเลย แค่คุณจะยอมกลับมา ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมคิดถึงคุณมาก 

. 

จาก...ตัวใหญ่ของคุณ”

.

.

to be continue...

.

.

.

บันทึกไม่ประจำวัน

.

วันลอยกะทงเมื่อสองปีที่แล้ว ไม่ได้ไปลอยกระทงกับใครที่ไหน

ออกไปนั่งหน้าหอดูโคมลอยเต็มฟ้า ....เหงา

วันลอยกระทงปีนี้ ไม่ได้ไปลอยกระทงกับใครที่ไหน

ออกไปนั่งหน้าบ้านดูโคมลอยเต็มฟ้า ...เหงา

เวลาเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง

แต่หลายสิ่งหลายอย่างยังคงเดิมอยู่อย่างนั้น ความเหงาก็ด้วย

.

edit @ 26 Nov 2007 09:09:17 by wormearth