ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

บ่ายวันนี้ร้อนเหลือเกินทั้งที่ตอนเช้ายังหนาวออกขนาดนั้น แล้วเดี๋ยวพอตกดึกอากาศก็เริ่มเย็นใหม่ ที่จริงแล้วอากาศเปลี่ยนหรืออากาศไม่เปลี่ยนกันแน่ โลกเบี้ยวๆใบนี้มีแต่เรื่องที่เอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่เต็มไปหมด

ผมเดินไปเร่งพัดลมแล้วกลับมานั่งบนเก้าอี้หนังเทียมสีดำที่มีล้อหมุน เอาขาขึ้นพาดบนโต๊ะ ได้เหยียดแข้งเหยียดขาแล้วค่อยสบายขึ้นมาหน่อย บางทีไอศกรีมเย็นๆซักแท่งอาจจะดีไม่น้อย แต่ผมก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะเดินออกไปซื้อ แม้ว่ามินิมาร์ทจะอยู่ห่างจากร้านผมไม่กี่ช่วงตึกก็ตาม

“คนขี้เกียจ” เธอคนนั้นชอบเรียกผมแบบนั้นอยู่บ่อยๆ แม้ว่าผมจะเป็นคนขี้เกียจจริงตามที่เธอว่า แต่ผมไม่เคยขี้เกียจที่จะทำอะไรเพื่อเธอเลย ไม่ว่าเธอจะอยากได้อะไรที่มินิมาร์ทผมจะเดินไปซื้อให้อย่างไม่เคยอิดออด แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นผ้าอนามัยก็ตาม ครั้งแรกที่ผมไปซื้อผ้าอนามัยให้เธอ น้องคนขายที่รู้จักกับผมดียิ้มให้ผมอย่างล้อๆ ทำให้ผมรู้สึกอายนิดหน่อย แต่พอหลายครั้งเข้าน้องคนนั้นก็ชิน ผมเองก็รู้สึกเฉยๆ

            ผมจุดบุหรี่ตัวที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้เพราะผมไม่ได้นับขึ้นสูบ พลางมองคนไม่น้อยเดินผ่านหน้าร้านผมไปอย่างไม่สนใจใยดี ไม่แม้แต่จะหยุดมอง ทำไมไม่มีใครคิดจะแวะเข้ามาซื้อหนังสือกันบ้าง ทั้งที่หลายเล่มก็ยังอยู่ในสภาพดี บางเล่มแทบไม่ต่างอะไรกับหนังสือใหม่ แถมราคายังถูกกว่ากันเกือบครึ่ง ยิ่งหนังสือเรียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีคนขีดเส้น มีคนจดข้อความสำคัญไว้ให้เรียบร้อย ทำไมถึงไม่มีใครสนใจ ทั้งที่สมัยที่ผมเรียน ผมหาซื้อหนังสือเรียนทั้งหลายตามร้านหนังสือมือสองแบบนี้ โลกสมัยคงเปลี่ยนไป แต่ผมคงยังจมอยู่ที่เดิม

            ผมโทรไปสั่งกระเพราไก่ไข่ดาว จากร้านข้างๆ  ผมกินมันอยู่อย่างเดียวทุกวัน จนเด็กที่เอาข้าวมาส่งยังเคยถาม  “พี่ ไม่คิดจะลองกินอย่างอื่นบ้างเหรอ ร้านเราไม่ได้มีแต่กระเพราไก่ไข่ดาวนะ”  ผมก็รู้ แค่ผมขี้เกียจต้องมาคิดทุกวันว่าวันนี้จะกินอะไรเท่านั้นเอง  ผมมันคงเป็นคนขี้เกียจที่อาการหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะเยียวยาได้

            ข้าวมื้อแรกและมื้อเดียวของผมเดินทางมาถึงเอาตอนเกือบบ่ายสาม ผมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าผู้หญิงที่ผมรักกลับมาหาผม ชีวิตความเป็นอยู่ของผมอาจดีขึ้นกว่านี้ ไม่ใช่เพราะว่าเธอดูแลผม แต่เป็นเพราะว่าผมต้องดูแลเธอ ผมจะยอมให้เธอทานข้าวแค่วันละมื้อเหมือนผมตอนนี้ได้อย่างไร         

ผมเอาจานเปล่าไปวางหน้าร้านอีกเดี๋ยวเด็กคงมาเก็บไป  ไหนๆก็ออกมาหน้าร้านแล้วผมเลยยืนสูบบุหรี่อีกหนึ่งตัว  ระหว่างที่ผมสูบบุหรี่ก็นึกขึ้นได้ว่าผมไม่ได้ทำความสะอาดร้านมาสองอาทิตย์แล้ว  มองจากข้างนอกแบบนี้กระจกใสขุ่นมัวไปด้วยฝุ่น ยิ่งแสงแดดส่องสะท้อนฝุ่นที่จับตัวกันบนพื้นด้วยแล้วยิ่งเห็นได้ชัดถึงความสกปรก  ทำไงได้ผมขี้เกียจเกินไปที่จะทำความสะอาดทุกวัน  และผมก็ไม่มีเงินมากพอที่จะไปจ้างใครมาทำให้  ผมว่าผมโชคยังดีที่ก่อนตายพ่อกับแม่เหลือตึกแถวห้องนี้ไว้ให้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้ผมก็ไม่รู้จะทำอะไรกินเหมือนกัน

. 

.

.

to be continue.......

.

.

.

บันทึกไม่ประจำวัน

ช่วงนี้ ที่นี่

ฟ้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยโคมลอย

ดอกไม้ไฟสว่างไสวอยู่เกือบตลอดคืน

แสงไฟ จากสองข้างทาง หน้าบ้าน และร้านรวง ส่องสว่าง 

เสียงปะทัดดังแสบแก้วหู ผู้คนคลาคล่ำ

มีทั้งสิ่งที่ฉันชอบและสิ่งที่ฉันไม่ชอบ

แต่สิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดคือ "ไม่มีคุณ"

เมื่อวานนี้ไปกินอาหารญี่ปุ่น ร้านที่เราชอบไป

คุณมักจะสั่งเบนโตะเสมอ ฉันมักจะสั่งข้าวหน้าปลาแซลมอนเสมอ

เมื่อวานนี้ข้าวหน้าปลาแซลมอนบ่นคิดถึงพี่เบนโตะ

สวัสดีวันลอยกระทง ขอให้มีความสุขทุกคน (^_^) 

edit @ 24 Nov 2007 13:14:46 by wormearth