ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

. 

ผมพับจดหมายเก็บใส่ซองแล้วหย่อนมันลงในลิ้นชักตามเดิม โดยไม่ลืมที่จะแยกระหว่างจดหมายที่อ่านแล้วกับจดหมายที่ยังไม่ได้อ่านออกจากกัน

. 

จดหมายที่เพิ่งอ่านจบไปทำให้ผมอดคิดถึงตัวเองไม่ได้ ผมถามตัวเองว่าผมไม่ได้ทานอาหารเช้ามานานแค่ไหนแล้วนะ ผมไม่มีคำตอบให้กับตัวเอง เพราะครั้งสุดท้ายที่ผมทานอาหารเช้าผมยังจำไม่ได้เลยว่าเมื่อไหร่

. 

ผมอยู่คนเดียวมานานมากแล้ว ถึงแม้ว่าภายนอกผมจะดูเป็นคนรักสันโดษและขี้รำคาญ แต่จริงๆแล้วผมไม่ได้เป็นคนแบบนั้นเลย ผมอยากให้มีใครมาค่อยจ้ำจี้จ้ำไชกับผมบ้าง อยากให้มีคนมาคอยเป็นห่วงเวลาที่ผมสูบบุหรี่บ้าง ถึงแม้ว่าผมไม่มีทางจะเลิกสูบก็ตามที ผมเคยเลิกบุหรี่เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว และผมก็คงจะไม่ทำให้ใครแบบนั้นอีก

. 

ผมอยากให้มีคนทำอาหารเช้าให้ผมทาน อยากมีคนมาคอยเป็นห่วงเป็นใยและดูแลผม หรืออย่างน้อยก็มีใครที่ให้ผมได้คอยเป็นห่วงเป็นใยและดูแลเขา การอยู่คนเดียวก็สุขสบายดี ไม่ได้ทุกข์ได้ร้อนอะไร แต่บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า จริงๆแล้วมันคงจะดีกว่านี้ ถ้าทุกวันนี้ชีวิตผมจะมีใคร

.

.

“ถึง…ตัวเล็กของผม

. 

.

            คุณจะแปลกใจไหมถ้ารู้ว่าผู้ชายที่บ้างานที่สุดในโลก(ในสายตาคุณ)ลาออกจากงานแล้ว ก็ในหัวผมมีแต่เรื่องคุณ ผมคิดงานไม่ออก ผมจะเป็นจะตาย ยิ่งฝืนยิ่งทำแต่เรื่องผิดพลาด ถ้าเกิดผมยังฝืนดันทุรังทำงานต่อ   ถึงแม้ว่าผมจะไม่โดนไล่ออก บริษัทก็คงเจ๊ง

   .

ไม่น่าเชื่อใช่ไหมว่าผมจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ ผมเคยมองพวกไม่เป็นอันทำงานทำการเพราะความรักว่าเป็นพวกงี่เง่า แต่วันนี้ผมกลับเป็นพวกงี่เง่าซะเอง ตลกดีไหมคุณ

.  

            12 วัน 9 ชั่วโมง 25 นาที   กับอีก 34 วินาทีแล้ว ที่ผมเสียคุณไป ตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตผมก็เหมือนตกนรก   ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ไม่เคยยิ้มหรือหัวเราะอีกเลย ผมลองฝืนดูแต่ยังไงก็ยิ้มไม่ออก หัวเราะไม่ออก ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะสามารถยิ้มหรือหัวเราะได้อีกไหม

.

 ตอนนี้ผมทุกข์ทรมานกับการมีชีวิตอยู่เหลือเกิน ผมต้องลืมตา หลับตา และต้องใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้านของเรา...โดยปราศจากคุณ

. 

คุณจำได้ไหมก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ผมอยากให้เรือนหอของเราเป็นบ้าน หลังไม่ต้องใหญ่มากแต่ต้องมีสนามกว้างๆ แต่คุณอยากอยู่คอนโด คุณชอบที่สูง แล้วผมก็ตามใจคุณ ที่ไหนที่มีคุณอยู่ที่นั่นก็คือบ้านสำหรับผม

. 

 คุณตกแต่งคอนโดเองทั้งหมด ทาสีเอง เลือกเฟอร์นิเจอร์เอง ผมอยากได้สีเรียบๆอย่างสีครีม แต่คุณเอาสีไม่รู้กี่สีต่อกี่สีมาละเลงที่กำแพงกับเพดาน แต่คุณก็ยังเอาใจผมด้วยการใช้สีครีมเป็นหนึ่งในหลายๆสีของคุณ

. 

            ตอนผมเห็นห้องครั้งแรกหลังจากที่คุณทาสีเสร็จ ผมพูดไม่ออก ผมไม่รู้ว่ามันดูเหมือนอะไร แต่ที่แน่ๆมันไม่เหมือนบ้านคนเอาซะเลย พอคุณเห็นผม คุณก็วิ่งมาอย่างร่าเริง มากอดผม ทั้งๆที่ตอนนั้นคุณยังใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่เลย ตัวคุณเลอะสีไปหมด ผมยังคงจำภาพคุณในวันนั้นได้ติดตา วันนั้นตัวเล็กของผมดูร่าเริงแล้วก็มีความสุขมากจริงๆ

. 

คุณถามผมว่า “สวยมั๊ย” เห็นท่าทางดีอกดีใจของคุณแบบนั้นแล้วผมจะตอบอย่างอื่นไปได้ยังไงนอกจาก “สวยครับ”

.   

ในเมื่อผมทำใจเรื่องสีได้แล้ว พอเห็นเฟอร์นิเจอร์ผมก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรแล้ว มองไปมองมามันก็สวยดีอยู่เหมือนกัน แล้วผมก็อยู่ในบ้านนั้นมาตลอดจนชิน แต่เพราะว่ามันเป็นบ้านที่ประหลาด บ้านที่ไม่เหมือนใครอย่างนั้นล่ะมั้งที่มันยิ่งตอกย้ำผมว่ามันเป็นบ้านของเรา เป็นบ้านของคุณ

. 

ตั้งแต่คุณไม่อยู่ มันก็ไม่ใช่บ้านอีกต่อไป มันก็เป็นแค่ห้องห้องหนึ่งเท่านั้น ถ้าปราศจากคุณบ้านก็ไม่เป็นบ้าน เพราะงั้นคุณกลับมาเถอะนะ ผมขอร้อง จะให้ผมคุกเข่าอ้อนวอนแบบพระเอกในหนังที่คุณชอบเลยก็ได้ นาทีนี้ผมยอมคุณทุกอย่างแล้ว

. 

.

จาก...ตัวใหญ่ของคุณ”

.

.

.

to be continue..................................................

edit @ 21 Nov 2007 18:12:31 by wormearth

edit @ 21 Nov 2007 18:13:38 by wormearth