ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

“ถึง…ตัวเล็กของผม

            ตัวเล็ก คุณรู้ไหมว่าอะไรคือสิ่งที่มีความหมายที่สุดสำหรับผม แล้วคุณรู้ไหมว่าใครคือผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในโลก คุณรู้ไหมว่าอะไรเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในชีวิตผม คำตอบทั้งหมดคือ “คุณ”

ตั้งแต่คุณจากไปตอนเช้าของผมก็ไม่มีกลิ่นกาแฟกับควันบุหรี่อีกแล้ว ผมคิดถึงกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น กับสีเทาของควันบุหรี่ ทั้งๆที่ผมไม่สูบบุหรี่แต่ผมกลับชอบรูปร่างของควันบุหรี่ มันเหมือนงานศิลปะ คุณเองที่สอนให้ผมมองเห็นความสวยงามในทุกอย่าง อันที่จริงผมก็แค่รักทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ

ควันบุหรี่ในตอนเช้าของคุณจะคอยบอกผมว่าคุณตื่นแล้ว และกลิ่นกาแฟในตอนเช้าก็จะปลุกผม ให้รู้ว่าถึงเวลาตื่นของผมแล้ว คุณชงกาแฟได้อร่อยที่สุดทั้งๆที่คุณกินกาแฟไม่เป็น เพราะคุณรู้ว่าผมติดกาแฟและผมต้องดื่มมันทุกเช้า คุณใส่นั่นผสมนี่จนมีสูตรกาแฟเฉพาะของคุณเอง สูตรกาแฟที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อผม กาแฟที่ไหนก็ไม่อร่อยเหมือนกาแฟของคุณ

คุณเคยบอกว่ากาแฟของคุณอร่อยเพราะคุณใส่ความรักลงไปด้วย ความรักกับกาแฟของคุณอยู่กับผมตลอดทั้งวัน ผมถึงได้มีแรงทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดไม่รู้จักเหนื่อย ขอบคุณสำหรับกาแฟในทุกๆเช้าที่คุณเคยชงให้

ผมเกลียดเสียงแสบแก้วหูของนาฬิกาปลุก คุณถึงเสนอจะเป็นคนปลุกผมเองทุกเช้า ถ้าวันไหนผมไม่ตื่น  คุณจะมาหอมแก้มผมจนกว่าผมจะตื่น ก็มีคุณคอยหอมอยู่อย่างนั้นแล้วใครกันจะหลับได้ลง

ทั้งที่เมื่อก่อนคุณไม่ใช่คนตื่นเช้าแบบนี้ แต่ทั้งหมดที่คุณทำ คุณทำเพื่อผม คุณทำให้ผมรู้สึกว่าผมช่างเป็นผู้ชายที่โชคดีเหลือเกิน

 ตอนนี้ผมต้องกลับไปใช้นาฬิกาปลุกเหมือนก่อนที่จะมีคุณ แต่เสียงของมันดูเลวร้ายกว่าที่เคยเป็น   ตั้งแต่คุณไม่อยู่ผมก็ไม่ได้ตื่นเช้าด้วยความสดชื่นอีกเลย และวันทั้งวันของผมก็ไม่เคยมีความสุข

            ตอนที่เรายังอยู่ด้วยกันกี่ครั้งกี่หนกันนะที่คุณขอให้ผมเขียนจดหมายให้ แต่ผมก็ไม่เคยทำ ผมกลับเพิ่งมาทำในวันที่คุณไม่อยู่ คงเพราะวันนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะติดต่อคุณได้ยังไง จดหมายฉบับนี้จะต้องส่งไปที่ไหนผมก็ยังไม่รู้  บางทีคุณอาจจะส่งข่าวมา แล้วผมก็จะรีบส่งจดหมายฉบับนี้ไปให้คุณ แล้วคุณก็จะรู้ว่าผมรักและคิดถึงคุณมากแค่ไหน ผมได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะไม่สายจนเกินไป

  จาก...ตัวใหญ่ของคุณ”

.

.

.

to be continue...

edit @ 19 Nov 2007 10:44:52 by wormearth