ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

ผมเพิ่งจะรับซื้อจดหมายที่บรรจุอยู่ในซองสีน้ำตาลปึกหนาจากคนขายของเก่าด้วยความอิ่มใจ เพราะทุกวันนี้ที่โลกเต็มไปด้วยเทคโนโลยี และการติดต่อสื่อสารก็มีอยู่มากมายหลายวิธีซึ่งล้วนแล้วแต่ง่ายและสะดวกกว่าจดหมายกันทั้งนั้น ทำให้จดหมายกลายเป็นของที่หาได้ยากเต็มที

ผมรับซื้อจดหมายเก่าทั้งที่รู้ว่ามันคงขายไม่ออกแน่  ไม่เหมือนกับหนังสือมือสองเล่มอื่นๆในร้าน  เพราะจดหมายมันมีความเฉพาะเจาะจง และจดหมายไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อให้คนทั้งโลกอ่าน แต่ถูกเขียนขึ้นเพื่อคนเพียงคนเดียว คนที่ชื่อปรากฏอยู่ตรงหน้าซอง ดังนั้นผมจึงไม่ได้ซื้อจดหมายเก่ามาเพื่อขายต่อ แต่ผมซื้อมาเพื่อสนองตอบต่อความพึงพอใจของตัวผมเอง

.

            บางทีผมยังสงสัยว่าทำไมผมถึงได้ชอบอ่านจดหมายของคนอื่นนัก บางทีอาจเป็นเพราะผมชอบอ่านหนังสือ บางทีอาจเป็นเพราะผมชอบอ่านจดหมาย บางทีอาจเป็นเพราะผมอยากเขียนจดหมาย แต่ผมไม่มีคนให้ผมเขียนหาและไม่มีคนเขียนหาผม จดหมายของคนอื่นเลยช่วยเติมเต็มในส่วนนั้นของผม

.

.

..

ที่ประตูหน้าร้านมีตัวหนังสือสีดำที่บอกเวลาเปิดร้านไว้ตอนสิบโมง และเวลาปิดร้านตอนสองทุ่ม แต่นี่ก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้วกว่าที่ผมจะเปิดร้าน แต่มันจะสำคัญตรงไหนว่าผมจะเปิดร้านหรือปิดร้านกี่โมง เพราะถึงอย่างไรก็แทบจะไม่มีคนเข้าร้านอยู่ดี

.

ผมเดินกลับเข้าไปหลังร้านเพื่อชงกาแฟดำพร้อมกับหยิบที่เขี่ยบุหรี่มาไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักหยิบจดหมายปึกใหญ่ที่ผมซื้อมาเมื่อวาน ผมค่อยๆแกะเชือกที่มัดจดหมายเหล่านี้ไว้ด้วยกัน ผมใช้สายตากวาดดู  ชื่อผู้รับและที่อยู่ของจดหมายทุกฉบับเหมือนกัน และลายมือในจดหมายทุกฉบับก็เหมือนกัน แม้แต่ซองจดหมายที่ใช้ก็ยังเป็นซองสีน้ำตาลเหมือนกันหมด จนผมไม่รู้ว่าคนเขียนตั้งใจให้เป็นเอกลักษณ์หรือแค่ขี้เกียจออกไปหาซื้อกระดาษเขียนจดหมายกับซองจดหมายกันแน่

ผมยังไม่ได้อ่านเลยได้แต่คาดเดา บางทีคนเขียนจดหมายนี้อาจจะคลั่งรักผู้หญิงคนนี้เลยเขียนจดหมายไปหาเธอแต่เธอไม่สนใจจึงเอาไปทิ้ง แล้วคนขายของเก่าเก็บได้ หรือบางทีอาจจะเป็นคนรักเก่าที่เขียนจดหมายไปหาเธอโดยไม่รู้ว่าเลยว่าเธอได้ย้ายที่อยู่ไปแล้ว

พิมพลอย...  ผมชอบชื่อนี้จัง  ชื่อน่ารักแบบนี้เองผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้เขียนจดหมายหาเธอมากมายนัก แต่ที่ผมแปลกใจก็คือทำไมเธอถึงใจร้ายพอที่จะทิ้งจดหมายพวกนี้ เธอจะไม่รู้เลยเหรอว่าจดหมายแต่ละฉบับมันใส่หัวใจของคนเขียนไปด้วย เพราะแบบนี้เองผมถึงไม่อยากเขียนหาผู้หญิงที่ผมรัก เพราะผมรู้ดีว่าเธอไม่เคยให้คุณค่าหรือเห็นความสำคัญกับมัน พออ่านเสร็จเธออาจจะโยนมันลงถังขยะอย่างง่ายๆ หรือที่แย่ไปกว่านั้นเธออาจจะโยนมันลงถังขยะก่อนที่จะแกะซองออกอ่านด้วยซ้ำไป

ผมรับซื้อจดหมายรักเก่าๆมามาก บางฉบับก็ซาบซึ้งกินใจ บางฉบับก็น่าเบื่อ แต่ถ้าวันหนึ่งผมต้องมารับซื้อจดหมายรักของตัวเอง ผมนึกถึงความเจ็บปวดในเวลานั้นไม่ออกเลย

.

.

.