ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

วันนี้กับเวลาที่ว่างที่มีมากเกินไป

หยิบไดอารี่เล่มเก่าสีน้ำเงินที่ถูกทิ้งไว้หลังรถนานโขมาเปิดอ่านอีกครั้ง

พบกับจดหมายของเจ้าหญิงดอกไม้กับเจ้าชายผีเสื้อที่ไม่ได้เอามาลงที่นี่นานแล้ว

พบกับไดอารี่ของชายหญิงที่ไม่รู้จักกันที่ฉันเขียนไว้ในฤดูหนาวของปีที่แล้ว

คงไม่เขียนต่อ แต่พอรู้ตอนจบของเรื่องแล้ว

ตอนจบที่ฉันคิดออกในตอนนี้ แตกต่างไปจากตอนจบของปีที่แล้ว

แล้วจะเอามาลงให้ได้อ่านกันทั้งสองเรื่อง

เมื่อหลายปีที่แล้วหลังจากอ่านจดหมายรัก ของคุณปราย พันแสง จบ

ฉันอยากมีคนให้ฉันได้เขียนจดหมายหา อยากมีคนเขียนจดหมายให้ฉันได้อ่าน

แต่เพราะฉันไม่มี ฉันจึงเขียนเองอ่านเอง

เขียนไปเขียนมาก็มีหลายสิบฉบับ

เขียนไปเขียนมาก็แต่งเติมเป็นเรื่องราวยืดยาว

และตอนนี้ฉันกำลังเอาเรื่องราวของจดหมายพวกนี้มาเรียบเรียงใหม่อีกครั้ง

มีใครอยากอ่านบ้างไหมคะ?

ฉันชอบเขียนหนังสือในเวลาที่ชีวิตเงียบเหงา

หรือบางทีเพราะฉันเหงาฉันจึงได้เขียนหนังสือ

อย่างน้อยก็ยังได้รู้สึกว่ามีตัวละครในความนึกคิดอยู่เป็นเพื่อน และฉันไม่ได้อยู่ลำพัง

และคงเพราะตัวหนังสือของฉันมันกลั่นมาจากความเหงา

ใครหลายคนที่ได้อ่านจึงบอกว่า

ตัวหนังสือของฉันเหงา เศร้า และไม่มีความสุข

เพื่อนสนิทของฉันเคยบอกว่า

ให้ฉันลองเขียนหนังสือในเวลาที่มีความสุขดูบ้าง

เธออยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไร ตอนจบจะแตกต่างกันไหม

ฉันไม่รู้ เพราะฉันไม่เคยเขียนหนังสือในเวลาที่ฉันมีความสุข

เพราะในเวลาที่ฉันมีความสุข ฉันมัวแต่ไปทำอย่างอื่น

ดูอย่างเวลาสี่เดือนที่ผ่านมา ตัวหนังสือของฉันแทบจะไม่มีเพิ่มสักตัว

เมื่อกลับไปอ่านตัวหนังสือเก่าก่อนของตัวเอง

ฉันเห็นฉัน เห็นเหตุการณ์ เห็นเรื่องราว เห็นความรู้สึก

ในช่วงเวลาที่ฉันกำลังเขียนตัวอักษรพวกนี้อยู่

ตัวละครของฉันทุกตัวมีความเป็นฉันอยู่ในนั้น ไม่มากก็น้อย

เหมือนฉันเอาตัวเองไปเล่นซ่อนหาในตัวหนังสือ

มีแต่คนที่รู้จักฉันดีพอเท่านั้นถึงจะมองเห็นฉัน ถึงจะหาฉันเจอ