ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

นอกหน้าต่างห้องนอนผมมีสนามหญ้ากว้างก่อนจะเป็นถนนสายเล็ก

ผมเหม่อมองที่นั่นอย่างไร้จุดหมายอยู่บ่อยๆก่อนจะล้มตัวลงนอน

จนวันหนึ่งที่หยาดฝนโปรยปรายแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

ที่สนามหญ้ากว้างผมมองเห็นต้นไม้ต้นเล็ก

ผมแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันมากนัก

แต่หลังจากนั้นทุกครั้งที่ผมเหม่อมองไปยังสนามหญ้ากว้าง

มันไม่ใช่การมองผ่านของสายตาอันไร้จุดหมายเหมือนเคย

ผมเฝ้ามองต้นไม้ต้นเล็กต้นนั้นอยู่ทุกค่ำคืน

*

จนวันที่ผมเห็นดอกไม้ดอกนั้นแย้มกลีบบาน

เธอสวย แต่เธอก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับผม

เธอก็เหมือนกับดอกไม้สวยดอกอื่นๆที่ผมพบเจออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

แต่บางทีอาจเป็นเพราะเธอเป็นดอกไม้ดอกเดียวที่บานอยู่ข้างหน้าต่างห้องนอนของผม

ในค่ำคืนที่หงอยเหงาผมจึงพูดคุยกับเธอ

เล่าให้เธอฟังถึงเรื่องราวของความเหงา ความเศร้า ความสุข ในชีวิตผม

และแม้ว่าเธอจะไม่เคยเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกมา แต่บางทีแค่มีใครรับฟังก็พอแล้วสำหรับผม

*

ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอดำเนินไปเช่นนั้นอยู่นาน

ไม่คาดหวัง ไม่ต้องการ ไม่เรียกร้อง ไม่ผูกพัน

จนคืนที่พายุพัดโหมกระหน่ำ ลมพัดแรงจนต้นไม้ใหญ่ยังลู่ไหวราวกับจะล้มลง

ผมที่อยู่ข้างนอกรีบรุดกลับบ้านด้วยความเป็นห่วงดอกไม้ดอกเล็กดอกนั้น

ผมเดินฝ่าสายฝนไปพร้อมกับเสียมและกระถางดอกไม้

ตอนนี้เธออยู่ในกระถางสีน้ำตาลที่ตรงหัวเตียงของผม

หัวเตียงที่เคยถูกทิ้งร้างจนจับไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม

นานแสนนานที่ห้องของผมไม่เคยมีดอกไม้

และนานกว่านั้นที่ผมเคยยอมให้ดอกไม้บางดอกมายึดพื้นที่ตรงหัวเตียงผม

*

การมีเธอ...ทำให้ตอนเช้าของผมสดใส และทำให้ค่ำคืนสำหรับผมอบอุ่น

ผมใช้เวลาน้อยจนแม้แต่ตัวผมเองยังแปลกใจ ว่าทำไมผมถึงรักเธอได้รวดเร็วนัก

เธอเพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่หัวเตียงผมไม่กี่คืน ไม่กี่วันแท้ๆ ทำไมผมจึงได้รักเธอมากมายขนาดนี้

ผมเฝ้ามองเธอเพื่อหาคำตอบ...

บางทีนานแสนนานมาแล้วตั้งแต่ผมพบเจอสบตากับเธอครั้งแรก

หรืออาจเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้พูดคุยกับเธอ

โดยไม่รู้ตัว โดยไม่รู้ใจ ผมอาจจะตกหลุมรักเธอตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

*

ผมไม่ใช่คนสวน...

ผมเป็นแค่เพียงผู้ชายสักคนที่รักและพยายามดูแลดอกไม้ในวิธีของผม

ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นวิธีที่ถูกต้องหรือเปล่า

แต่ผมก็จะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะให้ดอกไม้ดอกนี้ให้เติบโตอย่างงดงาม