ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

ถึง...เจ้าชายผีเสื้อ

ฉันรู้ว่าคุณเป็นเจ้าชายมาจากดินแดนอันห่างไกล
พอๆกับที่คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่เจ้าหญิงที่ไหนเลย
ไม่เคยเป็นและไม่มีทางได้เป็น

เพราะฉะนั้นได้โปรดเลิกเรียกฉันว่าเจ้าหญิงสักทีเถอะ
ฉันไม่มีค่า ไม่ได้สำคัญ ไม่ได้เลิศลอยขนาดนั้น

ฉันบาดเจ็บจากความรักมาหลายครั้ง
ความรักมันอาจจะดีสำหรับคนทุกคนนอกจากฉัน
ฉันเลยพาตัวเองมาอยู่บนหอคอยงาช้างที่ซึ่งรกร้างห่างไกล
ฉันไม่อยากพบเจอใครอีก
ไม่อยากเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ตกหลุมรักใครอีก

ความรักหลายต่อหลายครั้งของฉัน
บทเริ่มต้นอาจแตกต่างกันไป
แต่ตอนจบทุกครั้งเหมือนกันเสมอ คือฉันหัวใจสลาย
ฉันหวาดกลัว ฉันเจ็บปวดมามากพอแล้ว
ถ้าแม้แต่เพียงนิดเดียว
หัวใจที่แตกสลายของฉันอาจจะทานทนไม่ไหว
ฉันจึงมาที่นี่เพื่อรักตัวเอง
ฉันใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น มอบหัวใจให้ใครอื่นมามากพอแล้ว
มันคงถึงเวลาที่ฉันจะต้องรักตัวเองสักที

แล้วคุณก็เข้ามา...
ข้างนอกหน้าต่าง ข้างนอกประตูที่ปิดตาย
ข้างนอกกำแพงที่หนาทึบ
ความรักของคุณเล็ดรอดเข้ามาในนี้

โดยไม่รู้ตัว...
หน้าต่างของฉันเริ่มเปิด
ประตูก็ไม่ได้ล็อคอีก
กำแพงก็ดูจะบางลงทุกวัน

ฉันคงจะรักคุณในไม่ช้า
ฉันถึงต้องขอให้คุณจากไป
ไปเสียก่อนที่ฉันจะรักคุณ

ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาคุณเหนื่อย อีกหลายครั้งที่คุณอยากยอมแพ้
แต่สุดท้ายคุณก็ยังอยู่ตรงนี้อย่างอดทน
อยู่กับความพยายามที่คุณคิดว่ามันว่างเปล่าไร้ความหมาย

คุณทำให้ฉันนึกอยากย้อนเวลากลับไปเป็นดอกไม้ที่เพิ่งแย้มกลีบบาน
ฉันในวันนั้นคงรักคุณได้ไม่ยาก
แต่คุณมองฉันในวันนี้สิ
ฉันเป็นดอกไม้ที่ทุกกลีบชอกช้ำ
และฉันไม่คู่ควรกับความรักของคุณ

ทั้งหมดนี้คือที่มาถึงเหตุผลที่ฉันขอให้คุณจากไป
แต่เมื่อคุณจากไปไกลแล้วทำไมฉันถึงต้องคอยมองหา
ทำไมฉันถึงยังเปิดกล่องไปรษณีย์ทุกวัน
ทำไมฉันถึงคิดถึงคุณ

ในวันหนึ่งที่คุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้
ซึ่งฉันไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน
ได้โปรดรู้ไว้ว่าไม่ใช่คุณคนเดียวที่คิดถึงกัน
ถ้าวันนี้คุณยังรักฉันอยู่
ได้โปรดรู้ว่ายังมีดอกไม้ดอกหนึ่งรอคอยคุณอยู่
แต่ถ้าในวันนี้คุณไม่รักฉันอีกแล้วก็ไม่เป็นไร
มันคงเป็นแค่ความเสียใจอีกครั้งที่ฉันได้พบเจอ
จะต่างก็ตรงที่ความเสียใจครั้งนี้ฉันก่อเอง

จาก...ดอกไม้ที่ทุกกลีบช้ำ