ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

ฉันเพิ่งดูหนังเรื่อง Curse of the Gloden Flower จบ

ตั้งแต่ดูหนังมา จางอี้โหมว ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวัง

เหมือนกับหว่อง กา ไว และ ทิม เบอร์ตัน

ทั้งสามคนเป็นผู้กำกับในดวงใจของฉัน

เมื่อฮองเฮาพูดกับองค์ชายรองว่า "ดอกไม้ก็ปักแล้ว ให้มันได้เบ่งบานสักครั้ง"

และเมื่อองค์ชายรองพูดกับฮ่องเต้ว่า"ทำศึกครั้งนี้ รู้ว่าไม่มีวันชนะ"

ทั้งสองคนย่อมรู้ดีว่าต้องแพ้ แต่ก็ยังสู้

คนแบบนี้ คนอื่นมองพวกเขายังไง

คงมีคนที่มองอย่างชื่นชม และคงมีคนที่มองอย่างสมเพช

บางที สิ่งที่สำคัญกว่าชัยชนะหรือยอมแพ้

อาจจะอยู่ที่เราต่อสู้เพื่ออะไรล่ะมั้ง

หนังเรื่องนี้ถ้าใครได้ดูก็คงจะเห็นวังที่สวยงามวิจิตร

พื้น เสา กำแพง โคมไฟ ทางเดิน ล้วนแต่สวยงาม

แต่ใครที่อาศัยอยู่ในนั้น แล้วมีความสุขบ้าง ไม่มีเลย

ในวังที่มีผู้คนอาศัยอยู่มากมาย มีใครบ้างที่ไม่รู้สึกอ้างว้าง ไม่มีเลย

ดอกเบญมาสเหลืองอร่ามทั่วทั้งลาน

มีใครสนใจที่จะชื่มชมความงามของดอกไม้บ้าง ไม่มีเลย

ไม่ควรเลยที่ดอกไม้จะต้องถูกเหยียบย่ำและเปื้อนเลือด