ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

สวัสดีเจ้าหญิงดอกไม้

วันคืนเคลื่อนผ่านไปนานเท่าใดแล้วผมไม่อาจรู้ได้
เพราะที่บนดวงจันทร์ไม่มีปฏิทิน
ตอนนี้จะเช้าสายบ่ายเย็น จะเป็นกลางวันหรือกลางคืนผมก็ไม่อาจรู้ได้
ที่บนนี้ไม่มีนาฬิกาคอยบอกเวลา
แต่ถึงยังไงนาฬิกาแห่งชีวิตก็ยังหมุนเวียนอยู่ตลอด
ปฏิทินแห่งชีวิตก็ยังเปลี่ยนหน้าใหม่ทุกวัน

ผมหายใจทิ้งอย่างเลื่อนลอยบนนี้นานเกินไปแล้ว
ผมคงต้องกลับไป
ผมไม่รู้ว่าชีวิตผมจะเหลือเวลาอีกมากน้อยเพียงใด
แต่ผมไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือบนนี้
ไม่อยากอยู่และตายไปอย่างเงียบเหงาลำพังบนนี้

ขอให้ผมได้กลับไปหาคุณเถอะนะ
อย่างน้อยในวันคืนสุดท้ายแห่งชีวิตผม
ให้ผมได้เห็นหน้าคุณเป็นครั้งสุดท้าย
แล้วถ้าคุณจะยิ้มให้ผมซักที
ผมคงนอนตายตาหลับแล้ว

ผมที่อยู่บนดวงจันทร์ยังแทบทนกับความโหดร้ายของความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวไม่ไหว
คุณที่อยู่บนหอคอยงาช้างคงรู้สึกถึงความโหดร้ายของมันไม่น้อยไปกว่าผม
กลีบที่บอบบาง หัวใจที่บอบช้ำของคุณทนมันได้อย่างไร
ในโลกนี้ ในจักรวาลนี้ จะยังมีอย่างอื่นอีกไหมที่โหดร้ายยิ่งไปกว่าความเหงา

อยู่บนนี้ผมคิดถึงอะไรบ้างคุณรู้ไหม
ผมคิดถึงกิ่งไม้ที่มันเอนไหวลู่ลงสู่น้ำตอนลมพัด
ผมคิดถึงแมลงปอที่บินคลอเคลียกันไม่ห่าง
ผมคิดถึงยามมองพระอาทิตย์ขึ้นและตก
ผมคิดถึงดวงดาวที่ผมเคยนับ
มากกว่าอย่างอื่น มากกว่าอะไรทั้งหมด
ผมคิดถึงคุณ

ผมกำลังจะเริ่มออกบินกลับสู่โลกแล้วนะ
ที่แรกที่ผมจะไป ผมจะไปหาคุณ

จาก เจ้าชายผีเสื้อ