ในสวนสนุกร้าง...ของแมวเหงา

สวัสดียามค่ำคืนเจ้าหญิงดอกไม้

ตอนนี้ผมแวะพักแรมกลางป่าเขา
ระหว่างทางจากหอคอยงาช้างของคุณมาถึงที่นี่
ผมบินผ่านก้อนหิน ผ่านต้นไม้ ผ่านลำธาร
ผ่านแม่น้ำ ผ่านหมู่บ้าน ผ่านหุบเขา

ทุกแห่งหนล้วนมีเรื่องราวถึงที่มาของกลีบบางช้ำของคุณ
มีเรื่องเล่าของบาดแผลที่หยั่งลึกลงไปในจิตใจคุณ
บาดแผลที่น้ำตาไม่อาจจะช่วยเยียวยา
และเวลาไม่อาจจะช่วยบรรเทา

ผมโศกเศร้าไปกับเรื่องราวที่เศร้าโศกของคุณ
ผมลังเลใจที่จะไปต่อ
ผมมีเหตุผลเป็นล้านๆข้อที่ผมจะกลับไป
แต่เหตุผลเดียวที่ทำให้ผมต้องไปต่อไป
นั่นคือ...มันเป็นความต้องการของคุณ
และสำหรับผมคุณสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่คุณต้องการให้ผมอยู่ที่บนดวงจันทร์
ผมจะนั่งรอสัญญาณจากคุณ
สัญญาณที่ผมเองก็รู้ตัวเองดีว่าคุณคงไม่ส่งมา
ผมคงจะอยู่จนตัวเองทนไม่ไหวแล้วกลับมา

ผมเคยแปลกจว่าทำไมผมถึงรักคุณมากขนาดนี้
มากเท่าๆกับที่คุณใจร้ายกับผม
อาจเป็นเพราะผมรู้ดีว่าทั้งหมดที่คุณทำ
คุณไม่ได้ต้องการจะทำร้ายใคร
คุณเพียงแค่อยากจะปกป้องตัวเอง
และจากเรื่องราวที่ผมได้รับรู้มา
มันไม่แปลกเลยที่คุณจะทำอย่างนั้น

คุณสร้างหนามแหลมคมมาปกป้องตัวคุณเอง
ผมผิดเองที่บินไปใกล้จนหนามมันบาดตัว กรีดหัวใจ

บางทีผมรักตัวเองที่รักคุณ
บางทีผมเกลียดตัวเองที่รักคุณ
แต่คุณรู้อะไรไหม...
ผมไม่เคยเกลียดคุณเลยแม้สักครั้ง
ยังคงรักเหมือนที่เคยรัก
และจะยังรักเหมือนที่เคยรัก

เมื่อไม่มีผมคอยดูแล...
คุณต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ
ดีให้มากกว่าที่ผมเคยทำ
หรืออย่างน้อยก็ให้เท่ากับที่ผมเคยทำ

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนผมจะยังเป็นห่วงคุณอยู่เสมอ


จาก...เจ้าชายผีเสื้อ