- นกไร้ขา -

           ผมเหลือบมองนาฬิกาตรงข้างฝา... เที่ยงคืนกับอีกสิบแปดนาที กุหลาบยังไม่กลับบ้านเหมือนเคย มันคงจะดีถ้าอย่างน้อยผมเพียงแต่จะได้รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน กับใคร ผมจะได้ไม่กังวลฟุ้งซ่านไปร้อยแปด ผมเดินไปเดินมาอย่างหนูติดจั่น ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ อย่างกระวนกระวาย อย่างไม่รู้จะทำอะไร

 

 

            ผมเดินไปที่ชั้นวางดีวีดีที่กุหลาบจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ตามลำดับความชอบของเธอ ชั้นบนสุดที่อยู่ในระดับสายตาจะเป็นที่ทางของหนังที่เธอชอบมากที่สุด ชั้นถัดมาเป็นหนังที่มีคุณค่าแค่พอฆ่าเวลา และชั้นสุดท้ายสำหรับหนังที่รอวันบริจาคหรือทิ้งขยะ น่าแปลก... ที่บางทีหนังพวกนี้ก็ถูกโยกย้ายที่อยู่ ความรู้สึกคนเราไม่แน่นอนแบบนี้เองใช่ไหม? ฤดูกาลที่ว่าเอาแน่เอานอนไม่ได้แล้ว ยังเปลี่ยนแปลงน้อยกว่าอารมณ์ผู้หญิงเสียอีก

 

 

            ผมไล่สายตาตามแผ่นดีวีดีชั้นบนสุด คงเหลือแต่เพียง “Paris, je t’aime” เท่านั้น ที่ผมยังไม่เคยดู หนังสั้นสิบแปดเรื่องที่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในปารีส ผมชอบเรื่อง Tour Eiffel ของ Sylvain Chomet ที่สุด ผมคงจะติดนิสัยชอบจัดลำดับมาจากกุหลาบ

 

 

            Tour Eiffel เป็นเรื่องของตัวตลกใบ้หน้าขาว จากสายตาของคนอื่นเขาไม่ได้เป็นแค่ตัวตลกเพียงเท่านั้น หากแต่ยังเป็นตัวประหลาดอีกด้วย ตัวประหลาดที่โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาในมหานครของคู่รัก

 

 

            คุณรู้ไหม ไม่มีอะไรที่ทำให้ตัวประหลาดดีใจได้เท่ากับการค้นพบตัวประหลาดอีกคนบนโลก

 

 

            นานมาแล้ว ถ้ามีโอกาส แม้ไม่บ่อยนัก ผมมักจะถามกับคู่สนทนาของผม ไม่ว่าชายหรือหญิง “คุณเคยได้กลิ่นของฤดูกาลไหม?” กลิ่นชื้นอ้าวๆ ของฤดูร้อน กลิ่นสีเขียวของใบไม้ผสมกับกลิ่นดินของฤดูฝน และกลิ่นหอมแห้งๆ อย่างดอกไม้กลางคืนของฤดูหนาว

 

 

            ส่วนใหญ่ของคู่สนทนาแสดงความประหลาดใจกับคำถามของผม มีเพียงกุหลาบเท่านั้นที่ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเรียบๆ ว่า “ฉันชอบกลิ่นของฤดูหนาวที่สุด”

 

 

            วันนั้นผมอบอุ่นใจว่าผมได้เจอตัวประหลาดอีกคนบนโลก อย่างที่ผมบอก... นานมาแล้ว

 

 

            เวลาเดินทาง ความเหมือนคล้ายของผมกับกุหลาบค่อยๆ ถอยห่างออกจากกันเรื่อยๆ เธอหลงใหลในบทเพลงแจ๊สและคลาสสิค ขณะที่ผมเป็นคอเพลงลูกกรุงและเพื่อชีวิต เธอชอบอ่านวรรณกรรมแปล ส่วนผมนิยมในวรรณกรรมไทย เธอชอบทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก ในขณะที่ผมเป็นคนชอบทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ เธอเป็นคนนิ่งสงบ ขณะที่ผมเป็นพวกชอบตื่นตระหนก เธอเป็นผู้หญิงเข้มแข็งในขณะที่ผมเป็นผู้ชายอ่อนแอ เธอรักที่ผมเป็นผู้ชายโรแมนติก แต่ผมเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนั้น

 

 

            ความแตกต่าง บางครั้งก็เป็นแรงดึงดูดมนุษย์เข้าหากัน แต่ในหลายครั้งก็ออกแรงผลักไสด้วยใช่ไหม?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.