อันเนื่องมาจากนกปีกหักตัวนั้น... (3)
posted on 24 Oct 2009 23:27 by wormearth
“ฉันไม่เข้าใจเหตุผลที่คนแปลกหน้าสองคนตัดสินใจจะกระโดดขึ้นเตียงด้วยกัน มัน ‘อยาก’ ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เมื่อก่อนฉันก็เคยตั้งคำถามแบบนี้เหมือนกัน”
“แล้วได้คำตอบว่า?”
“จำไม่ได้แล้ว”
“อ้าว แล้วถ้าเป็นตอนนี้หล่ะ?”
“มันก็ไม่เห็นต้องคิดอะไร มันก็เหมือนกับเวลาแกกินข้าว ฉี่ ขี้ ดูทีวีนั่นแหละ ทีเวลาแกทำกิจกรรมพวกนั้นแกไม่เห็นถาม”
“ก็มันไม่เหมือนกันนี่”
“มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก”
ประโยคสนทนาบทนั้นลอยมาจากโต๊ะข้างหลัง ในร้านอาหารกึ่งผับของค่ำคืนวันศุกร์
ผมไม่กล้าหันกลับไป...
กลัว... สายตาแล้งไร้แบบนั้นจะทำผมสะทกสะเทือนอีกครั้ง
กลัว... รอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองจะทำให้ผมสั่นไหว
บางคนรู้จักความอ้างว้างได้ดีกว่าใคร...
ต่อให้สนิทสนมกันมากแค่ไหน...
ก็ไม่มีทางที่เขายอมรับกับใครหน้าไหนทั้งนั้นว่าคนอย่างเขาเหงาได้ ร้องไห้เป็น
อย่าพูดเรื่องความรักให้เขาฟัง ถ้าไม่อยากเห็นรอยยิ้มเหยียดๆ กับเสียงหัวเราะเย้ยหยันในลำคอ
ไม่รู้เพราะเหตุใด ความเศร้าถึงดึงดูดผมได้ดีเสมอ...
มองฟ้าในราตรีพร่างดาว...
ไม่รู้ว่าบนฟ้ากว้างจะมีนกปีกหักอีกซักกี่ตัวที่กำลังกระพือปีกอย่างเจ็บร้าว
แต่นกปีกหักที่บินอยู่ในใจ ตัวเดียวก็มากพอ...
คิดไปถึงนกปีกหักของผมอีกครั้ง...
ดึกดื่นป่านนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะไปโบกปีกล้าอยู่ที่ไหน
หรือซมคลานซุกตัวโหยหาไออุ่นอยู่ในอ้อมแขนใคร
แล้วจะรู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังถูกใครอีกคนคิดถึงเอามากๆ ตลอดมา...